Eens een jojo, altijd een jojo.

En daar gaan we weer. Het lijkt soms zo lekker te gaan. Ik ben dan zeer optimistisch, doe mijn ding, beschik over een ruime ademhaling en mijn omgeving wijst mij er op dat het wel goed met mij gaat. Heerlijk vind ik dat. Anna is één van die mensen in mijn directe omgeving die als graadmeter dient. Van haar krijg ik regelmatig te horen hoe het met mij gaat. De laatste dagen wijst ze mij weer veel te vaak op een achteruitgaande conditie. Met name aan het einde van de middagen. Ik word dan kortademiger en de benauwdheid neemt toe. Blij ben ik daar natuurlijk niet mee. Het is niet alleen dat zij het zegt, ik voel het natuurlijk zelf ook. Dat voelt niet goed. “En als het niet goed voelt, moet je het niet doen.”, leerden we in een paar blogjes terug uit een wijze levensles van vriend René (Janssen) uit Eernewoude. Als het niet goed voelt, moet je het niet doen. Wat zou het heerlijk zijn als ik dit hier van toepassing kon laten zijn. Helaas is het niet zo eenvoudig. Ik heb het maar te doen met hoe het komt. Kiezen kan ik niet en evenmin kan ik de situatie waarin ik verzeild raak verwerpen als niet wenselijk. Genoeg nu. Het is weer mooi geweest. Al dat gezeur en gezeik. Klagen gaan we maar ergens anders doen. Hadden ze daar in Israël niet een gigantische muur voor gebouwd? Nou da. Ga daar lekker lopen klagen en geef de lezers hier iets anders te kauwen.

En trouwens, dat geklaag van mij valt echt niet goed te praten. Vriend Ed (Streefkerk) heeft het een stuk moeilijker. Nog steeds in het Universitair Medisch Centrum ligt die arme jongen alweer een hele tijd aan een drain. De drain kan er niet uit want dan begint hij onmiddellijk weer te lekken. Het longweefsel is namelijk in zeer slechte conditie. Die longen van hem brokkelen af waar je bij staat. Voor hem is echt te hopen dat er snel een paar passende donorlongen gevonden wordt. Dit kan hij zo nooit veel langer vol blijven houden. Ondanks dit alles blijft Ed de goedlachsheid zelve. Niet kapot te krijgen, die jongen. Voor Angelique, de trouwe vriendin van Ed, moet het allemaal wel een loodzware weg aan het worden zijn. Die zijn al een hele poos bezig met hun tweeën, op deze manier. Ik heb hen nu een jaar geleden leren kennen. Dat was op de dag dat Ed en ik gelijktijdig vanuit het ziekenhuis werden afgeleverd in het Beatrixoord te Haren om daar te komen revalideren. Ed kwam vanuit het ziekenhuis in Lelystad en ik kwam vanuit het ziekenhuis in Leeuwarden (MCL). Beiden hebben we een nogal onaangepast traject doorlopen op de longafdeling van het Beatrixoord. Toen wij er weer uitgebonjourd werden, was Ed het meest opgeknapt van ons tweeën. Hij is daarna nog weken lang goed bezig geweest thuis en heeft nog van alles kunnen doen in hun nieuwe huis. Ik lag al vrij snel opnieuw in het ziekenhuis in Leeuwarden. Voor ons beiden was de revalidatie in het Beatrixoord een enorme afknapper. Nu, een jaar later, wacht Ed nog steeds op donorlongen en ligt in Groningen te hopen dat hij het tot die tijd weet te overleven. En ik? Ik ben nog steeds dezelfde jojo die langs dat touwtje op en neer roetsjt. Wat? Ik ben toch zeker geen jojo? Nou sorry hoor maar die vraag kan ik alleen maar bevestigend beantwoorden. Iets anders kan ik er niet van maken. Eens een jojo, altijd een jojo.

14 februari 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Eens een jojo, altijd een jojo.

  1. anne zegt:

    aarzelen is het lot de tijd geven
    ons besluit voor te zijn………..

    gelezen op de ‘dagelijkse gedachten.’

    moedgroet,
    annemarie

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ anne

      Blijkt de man die mij altijd z’n moedgroet zendt, ineens niet een man te zijn. Anne is namelijk Annemarie. Hier in Friesland is Anne een jongensnaam. Vandaar.

      Geeft niks hoor. Ook van Annemarie ontvang ik graag een moedgroet op regelmatige basis. Ben er zo aan gewend geraakt dat ik ‘m niet meer zou kunnen missen. Dus Annemarie, van harte welkom hier op dit bescheiden weblog.

      Lieve groet,
      Hans

  2. Sam zegt:

    Gewoon een grote knuffel!
    Thx voor je lieve berichtje

    xxx voor jou en Anna zeeuwsmeisje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s