Alles keurig geregeld

Op 10 februari 2012 schreef ik het blog “Euthanasie ineens zo dichtbij” over Wim Kelderhuis die besloten had er uit te stappen omdat het zo geen leven meer voor hem was. Wim heeft ernstige longklachten en zijn vrouw is zo verschrikkelijk dement dat die niet eens meer weet wie Wim is. Hij trekt het niet meer. Alle dagen enorm benauwd en een goed huwelijk van 68 jaar dat ineens, door de dementie van zijn vrouw, verdwenen is als sneeuw voor de zon. Voor Wim valt hiermee niet te leven en dat begrijp ik heel goed. Daarom had Wim juist alles keurig geregeld.

Eerder had Wim al gesproken met zijn artsen over euthanasie en palliatieve sedatie. Zij stonden daar toen welwillend tegenover. Toen Wim nu dus besloten had dat het zo niet verder kon, dacht hij dat zijn artsen bereid zouden zijn hem te helpen. Hij mailde diverse mensen, waaronder ik, om te zeggen dat hij het niet meer volhield en dat hij er uit zou stappen. Bewondering en respect had ik voor Wim. Voorwaar geen eenvoudige beslissing maar begrijpelijk als je alle dagen zo verschrikkelijk benauwd bent en vrijwel niets meer kunt. Toen Wim echter bij zijn artsen aankwam met het verzoek, bleek de bereidheid Wim te helpen ineens een stuk minder aanwezig. Wim was nog niet slecht genoeg, hij kon zo best nog wel een poosje doorleven. Geheel ontgoocheld werd Wim met dit kluitje het riet ingestuurd. En daar, in dat riet, drijft Wim nog steeds rond met datzelfde kluitje in zijn handen. Niet wetend wat nu te doen. En hij had alles zo keurig geregeld.

Dit is natuurlijk een zeer triest verhaal. Mijn blog van 10 februari verhaalt over Wim die onderweg is naar zijn onbekende reisbestemming. Blij verlost te zijn van zijn zieke lichaam. Nu blijkt ineens dat Wim, nog steeds in datzelfde zieke lichaam, gewoon nog hier onder ons is. En waarom? Omdat er een paar dokters zijn die vinden dat Wim het nog wel even kan volhouden. En waarop moet Wim wachten dan? Op een natuurlijke dood? Hijgend, puffend, happend naar adem en uiteindelijk stikkend sterven? Dat is nou juist wat Wim zo graag wilde voorkomen. Heel begrijpelijk. Dat is iets wat ook ik absoluut niet wil en ik denk vele longpatiënten met ons.

Hoe het nu verder met Wim moet, weet ik ook even niet maar ik weet wel dat dit geen goede gang van zaken is. Zo is euthanasie niet bedoeld. Zeker niet met een soort van ballotage commissie die beoordeelt of je aan aan de beurt bent of niet. Dagelijks benauwd en vechten voor een beetje lucht, zijn echt wel criteria voor het toepassen van levensbeëindigende handelingen als euthanasie of palliatieve sedatie. Misschien dat Wim op zoek moet naar een andere arts. Eigenlijk te gek voor woorden, nadat hij alles zo goed geregeld had. Ik moet er niet aan denken dat mij zoiets zou overkomen. Neuh.., alles keurig geregeld.

29 februari 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Alles keurig geregeld

  1. Wim zegt:

    Hindert niet dat het niet helemaal klopt, wel is voor ons heel belangrijk geweest dat we niet 28 maar 68 jaar met elkaar leefden. Ik hijg verder W.

  2. Marianne zegt:

    Hans, ik mis je gebabbel………

  3. Anna zegt:

    Is contact opnemen met de levenseinde kliniek niet iets?
    Zij zijn er speciaal voor om mensen die bij hun artsen geen gehoor krijgen verder te helpen,

  4. Arjan uit Oranjedorp zegt:

    Het is van het grootste belang dat je op tijd zegt wat je wilt.
    Het probleem is vaak dat je het zegt en dat het toch niet wordt opgepakt door de bevoegde instanties…
    regeltjes, regeltjes. We zijn zo bang met elkaar, helaas.
    Ik heb een schoonzus die enige jaren geleden zei: Mag ik ook omvallen, zoals hij…
    Nu heeft ze in haar hoofd “Louie Body’s” die er voor zorgen dat ze hartstikke dement aan het raken is.
    Vandaag is ze helder en weet ze alles en morgen is ze in de war en snapt ze niks meer.
    Overmorgen is ze weer aardig helder en hoopt ze dat ze mag gaan.
    De dokter zegt: “ze is wilsonbekwaam en dus….. We doen niks.
    De kinderen, die haar natuurlijk hebben aangehoord en goed weten wat ze zelf graag wil, zeggen: “we zijn te laat en kunnen niets meer”.
    Ze zakt dus helemaal in in ellende en krijgt het niet meer voor elkaar om op een voor haar gevoel menswaardige manier te mogen overlijden.

    Waarmee ik maar wil zeggen: Wees duidelijk als het kan. Zeg wat je wilt. Jammer dat het is zoals het is, maar ook ik wens Wim het allerbeste en (omdat ik veel dichter bij Hans ben) ook Hans wens ik het allerbeste met Anna en vooral met zichzelf.
    Arjan

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ Arjan uit Oranjedorp

      We denken het zo goed geregeld te hebben, met elkaar hier in dit landje. Maar o wee, wijkt er iets maar een millimeter van de regeltjes af, dan blijkt ineens dat we helemaal niks goed geregeld hebben. Ja, regeltjes. Dat is wat we goed geregeld hebben, de regeltjes. Regeltjes waar geen verstandig denkend mens mee uit de voeten kan bij de minste geringste afwijking.

      Het gevolg is vele trieste verhalen waarachter levensechte mensen schuil gaan in al hun miserabele ellende. Wanneer gaan de ogen van de beleidsmakers eindelijk eens open? En dan bedoel ik alle beleidsmakers die verantwoordelijk zijn voor de vele, achterlijke regeltjes in Nederland.

  5. marjo zegt:

    Heel erg hard dat de arts Wim zijn wens om te stoppen afwijst.
    Wat moet Wim zich verloren voelen in zijn zieke lichaam en een arts die hem zo laat vallen, ondanks dat alles al geregeld was.
    Ik hoop dat Wim mensen om zich heen heeft die iets voor hem kunnen betekenen om zijn wens alsnog in vervulling te laten gaan.
    Sterkte Wim
    Marjo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s