Pak wat u blieft

Zondagavond. Uit de koelkast en andere kasten in de keuken heb ik wat spullen klaargezet om nog even wat te eten in elkaar te flansen. Ondanks dat ik vanavond best lekker gegeten heb, roept mijn buikje alweer om aandacht. Een bamisoepje moet dit geroep om zeep helpen. Bamisoep met ei. Net zo makkelijk als lekker. Altijd goed en klaar in een wip. In een wip? Wipkip? Daar is ‘ie weer, die wipkip. Komt zomaar spontaan dit blog binnenwippen. Laat ik nu gelijk dan maar, wip, wip, de keuken in wippen om eerst dat bamisoepje te gaan maken. Heb ik dat maar gehad en is die oorverdovende herrie in mijn buik gestild.

Nom – nom – nom – Lekker! Garnalen, knoflook en ei. Een combinatie die verrassend goed smaakt. Nom – nom – nom…

Het weekend zit er al haast weer op. Morgen is het maandag en dan begint het circus weer. ’s Ochtends huishoudelijke hulp. En dat gaat de hele week zo door, behalve op dinsdag. Natuurlijk is al die hulp fijn want zelf lukt ons dat niet meer maar aan de andere kant is het ook wel weer een hele inbreuk in je persoonlijke leven. Altijd maar weer mensen over de vloer. Nooit lekker alleen. Ja, op dinsdag maar die tijd is dan zomaar weer voorbij. En het weekend. Drie dagen zijn de ochtenden voor onszelf en vier dagen voor de huishoudelijke hulp. En als de ochtenden voor onszelf zijn, komt er persoonlijke hulp. Die persoonlijke hulp komt overigens dagelijks. Dus zeven dagen in de week. Chronisch ziek zijn heeft zo z’n nadelen. Nou ja, laat ik daar nou niet over klagen want er zijn teveel mensen die absoluut onvoldoende hulp krijgen en die klagen pas terecht. Als je echt hulp nodig hebt en ze laten je in de kou staan, dan voel je pas echt wat afhankelijkheid werkelijk inhoudt. Al die mooie uitspraken van mensen dat in Nederland voor iedereen gezorgd wordt als het nodig is, zijn al tijden geen werkelijkheid meer. Het Nederland van weleer is hard achteruit gehold. Nederland is al lang niet meer dat land waar we goed voor elkaar zorgen. Das war einmal.

Goed, lieve lezers. Mijn dagboek is weer op de hoogte van mijn zinderende leven. De spannende avonturen die ik beleef, het fascinerende leven wat ik leid en alles wat daarmee samenhangt, wordt u op een presenteerblaadje aangeboden. Pak wat u blieft.

11 maart 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Pak wat u blieft

  1. Sam zegt:

    Hee Hans,

    herkenbaar hoor die inbreuk op privacy! Het blijft prettig als je je kan terugtrekken in je eigen huisje zonder gestoord te worden. Gelukkig heb je nog een paar ochtenden ‘voor jezelf’.

    xx Sam

  2. oogwerkdotnl zegt:

    @ Sam

    Daarom waren we zo blij met ons vorige huis in Burgum. Dat was werkelijk groot met voldoende ruimte en kamers om je af te zonderen als er teveel mensen in huis waren. Fijn was dat. Voor Anna en ook voor mij.

  3. Hemma zegt:

    Deze zin van jou “Nederland is al lang niet meer dat land waar we goed voor elkaar zorgen. Das war einmal.” is bij ons in ’t gezinnetje heel erg herkenbaar.
    zorg goed voor jullie zelf
    liefs Hemma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s