Veel tijd heb ik niet meer

Afgelopen week stond de huisarts ineens voor de deur. Hij komt wel vaker ongevraagd langs om even te kijken hoe het met me gaat. We maken dan even een praatje, hebben het ondertussen over mijn longemfyseem, bespreken mijn geplande euthanasie regelmatig even en natuurlijk hebben we een aantal gemeenschappelijke interesses. Sinds we regelmatig praten over computers en fotografie, is Romke steeds meer in de digitale wereld gedoken. zijn belangstelling gaat dan ook ineens verder dan die van menig jonge man. Hij zoekt van alles uit en koopt digitale oplossingen die hem handig lijken. Ik vind dat echt hartstikke mooi om te zien. Romke zit tegen de pensioenleeftijd maar belt tegenwoordig met een iPhone. Niet alleen bellen maar ook de AppStore is geen onbekend terrein meer voor hem. Ik denk dat het een Mac wordt zodra de oude Windoos vervangen gaat worden. Zeker als het aan Romke ligt. Hoe mevrouw Romke er over denkt, weet ik natuurlijk niet. Dat vechten ze samen maar uit. Ik heb een zwak gekregen voor mijn huisarts. Een prettige, amicale man. Fijn om mee te praten en ondanks zijn leeftijd nog steeds een vent van deze tijd.

Het bezoek van Romke benoemde ik hier niet om bovenstaande met jullie te delen. Niet dat het erg is. Wat hier gedeeld wordt is absoluut geen geheim. Romkes bezoek haalde ik aan vanwege een specifieke opmerking die hij vlak voor zijn vertrek plaatste. Hij was al opgestaan toen hij met een ietwat bedenkelijk gezicht zei: “Ik vind je wat gelaten. Je bent anders dan anders.” Anna was er bij aanwezig en wilde natuurlijk meer weten. Ik zei dat het waarschijnlijk met het moment te maken had. Ik kan natuurlijk niet altijd gedreven en geëngageerd zijn. Romke nam daar eerst genoegen mee en vertrok met de mededeling dat hij binnenkort wel weer even zou aanwippen.

Een paar dagen na Romkes bezoek begon Anna weer over de opmerking van Romke. Het was haar ook al opgevallen dat ik de laatste tijd minder belangstelling voor mijn omgeving heb. Normaal heb ik altijd wel wat te vertellen. Of ik zit helemaal vol van iets wat ik heb gelezen, of op de TV gezien heb. Vaak gaat het dan over maatschappelijk of sociaal geëngageerde onderwerpen. Ons afbraakkabinet of de misstanden bij bedrijven zijn bijvoorbeeld onderwerpen die mij regelmatig aanzetten tot opinievorming. Het was Anna dus ook al opgevallen dat ik de laatste tijd wat minder betrokken ben.

Niet alleen Romke en Anna was het opgevallen. Ook ik merk het wel. Met name de laatste tijd heb vaker zoiets van “Ach, het zal mijn tijd wel duren.” Dit heeft er zeker mee te maken dat zo langzaamaan  mijn leven zwaarder aan het worden is. Ik ben een beetje bang dat ik op een glijbaan terecht gekomen ben die mij alleen nog maar laat afglijden. Een glijdende schaal naar beneden waar geen ontkomen meer aan is. Ik probeer dat dan van me af te zetten want ik ben nog steeds niet klaar. Er zijn nog wat dingen te doen. Eén van de dingen waar ik tegenop zie is het maken van een lijst met naam- en adresgegevens voor de adressering van de rouwkaarten. Van heel veel mensen moet ik de adresgegevens nog zien te achterhalen. Wat een klus. Het zijn er namelijk nogal wat. Het meest handige zou een uitvaart in strikt besloten kring zijn en de rest merkt vanzelf een keer dat ik er niet meer ben. Nee hoor, dat zou ik zo niet willen. Ik heb respect voor teveel van hen om ze zo in het duister te laten tasten. Er zijn misschien ook wel mensen onder die beslist bij de begrafenis aanwezig willen zijn. Ik weet het niet. Dat is iets wat ik misschien eerst eens moet uitzoeken. Met de zakelijke beslommeringen ben ik aardig op weg nu. Nog wat kleine dingetjes afsluiten en dan heb ik het meeste wel gehad. Rest mij nog heel elektronica waar Anna niks mee gaat doen. Eigenlijk moet dat in de verkoop maar dat is ook weer zoveel werk. Voor mij wel, in ieder geval. Alles moet gefotografeerd en op marktplaats gezet worden. Ook moet alles bij elkaar gezocht worden wat bij b.v. een DLSR camera aangeschaft is, in de loop der tijd. En dat is vaak een enorme hoeveelheid losse onderdelen.

Zoals ik me de laatste weken voel, gaat het niet de goede kant op met mij. Ik ben echt bang dat het richting einde zal gaan. Het wordt tijd een verzendlijst op te stellen voor uitnodigingen van mijn laatste feestje. Niet te lang mee wachten. Veel tijd heb ik niet meer.

16 maart 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Veel tijd heb ik niet meer

  1. marritanne zegt:

    Ik kan hier niet zoveel op zeggen, behalve dat ik aan jou en Anna denk. Laat de dingen dan ook maar even voor wat ze zijn, wat er allemaal ook in die buitenwereld gebeurt, belangrijker dan de tijd met je lief en andere lieven kan het toch niet zijn.
    *dikke knuffel*

  2. Beste Hans,

    Ik volg je blog al een tijd via de mail en weet van mezelf dat ik te weinig reageer op je aangrijpende artikelen over jezelf en COPD.
    Veel weet ik niet te zeggen maar één ding wil ik sowieso gezegd hebben. Want: “Man, wat heb ik een diepe respect voor je!”

    Met warme groet,

    Marcel Vergonet

  3. Hemma zegt:

    Het is stil in mij

  4. Sam zegt:

    Lieve Hans en Anna,

    Als ik iets kan doen voor jullie mogen jullie altijd gillen he. Oké mailen of smsen is handiger haha dat lees ik tenminste de kans dat ik een gil hoor, is vrij klein.

    En hans je bent een kanjer. Het zijn geen gemakkelijke dingen voor jou, maar ook voor anna moet het niet gemakkelijk zijn.

    Een mega knuffel voor jullie beiden!

    xx Sam

  5. bas zegt:

    Jezus , heb zelf ook COPD en ben 54 jaar ….. [ gelukkig ] nog niet in zulke mate , maar de waarschuwingen heb ik ook . De manier hoe jij in dit stadium ermee om kunt gaan vind ik in één woord geweldig . Dat je het zelf allemaal kan en wilt en er een fatsoenlijk einde aan wil breien verdiend alle lof . Sterk , echt sterk van je . Ik wens jullie de komende tijd heel veel sterkte en tja , wat nog meer ?

  6. Aangrijpend stukje…..ben er stil van.

  7. Dirkje zegt:

    Hai Hans,
    Wow, dat klapt er wel even in zeg. De wetenschap dat je ernstig ziek bent is altijd wel aanwezig. Ik zie je regelmatig en ben er wel van doordrongen hoe de situatie er voorstaat. Het zo rauw en recht voor zijn raap binnenkrijgen blijft een schok, elke keer weer. Ik hoef niet te zeggen dat ik bewondering heb voor de manier waarop je met die rotziekte omgaat, dat weet je wel. Hoef ook niet te zeggen hoe verdrietig ik het vind, dat weet je ook wel. Dat ik jou en Anna alle goeds toewens is ook bekend, dus ik laat het hier maar bij. Als er iets is wat ik kan doen, schroom dan niet…. enzo.
    Lieve groeten,
    Dirkje

  8. meidje zegt:

    Hallo Hans,

    Allereerst wil ik zeggen dat ik een diepe bewondering voor jou en je Anna heb ….Jeetje wat zijn jullie samen sterk ..

    Afgelopen maandag kreeg te horen dat ik COPB Gold fase 3 heb ….ik had echt geen idee wat het was , en toen ik het uitgelegd kreeg schrok ik me rot ….Ik begrijp nu de rottige anderhalf jaar , met vaak meerdere ontstekingen in mijn longen , en mijn vreselijke moeheid .

    Nu stop ik met klagen over mezelf , ik heb vanavond zitten lezen bij jou , en ik wil je bedanken ..dat je het zo recht voor z’n raap opschrijft .

    Jij schrijft vanuit je goede momenten en vanuit je slechte momenten en dat is wat ik was gaan zoeken op internet , en ik vond deze blog …

    Op de een of andere manier kon ik niet meer stoppen met lezen , ik zag alle reacties van andere met of zonder zelf COPB …En voor het eerst sinds Maandag voel ik een rust in mijn lijf .

    Ik ga je voorbeeld proberen te volgen en alles uit mijn nog maar beperkte leven halen wat er inzit .
    Ik wens je veel sterkte en kracht , ook voor Anna.

    Lieve groet Meidje XX

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ meidje

      Meidje, ik ben blij te horen dat mijn weblog zoveel voor jou betekent. Dat is ook precies de reden waarom ik er mee door blijf gaan zolang het me lukt. De reacties die ik krijg op de website, via Twitter en in de e-mail, zijn zo hartverwarmend dat ik niet anders kan dan doorgaan. Zoveel mensen die veel aan mijn schrijfselen hebben.

      Voor jou hoop ik dat je leert omgaan met je longaandoening zodat je zo lang mogelijk kunt blijven functioneren. Richt je op wat nog mogelijk is en blijf niet hangen bij wat je niet meer kunt. Van voortdurend huilen is nog geen mens beter geworden. Natuurlijk mag je best zo af en toe huilen maar vergeet vooral niet ook zoveel mogelijk te lachen.

      Groet,
      Hans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s