Nog niet toe aan euthanasie, palliatieve sedatie of me dood lachen

Heerlijk was het vrijdagmiddag. Rijdend door de voorjaarsgeur langs de rand van Leeuwarden, zag ik veel weidevogels, ontluikende voorjaarsbloemen, lammetjes en natuurlijk de zon. Een jas hoefde ik niet aan. Slechts gekleed in twee T-shirts, jeans, schoenen en een wollen jasje met capuchon. Er waren stukken die ik schuin tegen de wind in moest nemen en daar, vooral in de schaduw, kwam de capuchon dan wel even goed van pas. Met dank aan de Zuid Amerikaanse Indianen die deze jasjes zo mooi maken. Ik ben er in ieder geval heel blij mee. De afgelopen vrijdagmiddag is goed besteed. Het was een behoorlijke poos geleden dat ik buiten was en dat is voor een buitenmens als ik ben, toch een hele verzoeking. Met smart wacht ik op blijvende, hogere temperaturen. Als we een week of vier, vijf verder zijn, begint het er allemaal een stuk beter uit te zien. Mijn tijd komt er aan. Hahaha, dat klinkt leuk, ‘mijn tijd komt er aan.’ Ik heb de meeste tijd nu wel gehad maar nee hoor, ‘Mijn tijd komt er aan.’ Hahaha, ik lach me bijna dood, hahaha… Hohoho… laat ik niet te hard lachen. Ik ben nog niet toe aan euthanasie, palliatieve sedatie en dus ook niet aan me dood lachen.

Er is één ding waar ik gisteren goed van doordrongen geraakt ben en dat is dat ik nog niet toe ben aan het beëindigen van mijn leven. Zolang ik het nog een beetje volhoud met ademhalen, wil ik graag nog een poosje genieten van wat het leven te bieden heeft. Nu de hogere temperaturen het mij opnieuw mogelijk gaan maken naar buiten te gaan, wil ik graag gebruik maken van dit aanbod. Kom maar op voorjaar. Doe je best en bied het optimale wat je in je hebt. Laat zien waarmee je ook recente jaren wist te imponeren en in mij heb je een eeuwige vriend gevonden. Ik durf te zeggen dat je er een hele schare fans bij zult krijgen want ik ben echt niet de enige die van een geweldig voorjaar houd.

Ondanks de grote voordelen voor longpatiënten is ook dit niet de enige groep die op het voorjaar zit te wachten. Ik denk dat bijna de hele Nederlands bevolking uitkijkt naar de lente. Warmte, vrolijke mensen op straat, zon, buiten zijn, weer op het water en weer aan het water, zonder jas naar buiten, voor de kids weer comfortabel zoenen ergens in een hoekje buiten en noem de vele voordelen van het betere weer maar op. Voor mij is het weer naar buiten kunnen  de meest fijne bijkomstigheid van de lente. De voorbereiding wordt ineens ook een stuk eenvoudiger als er hogere buitentemperaturen zijn. Heerlijk is dat. Het moge duidelijk zijn, dat voorjaar is een welkome gast, hier. Laat die gast liefst snel arriveren. De deur staat al wagenwijd open. Komt u maar door, fijne mevrouw De Lente! Liever geniet ik nog een poosje i.p.v. er uit te stappen door euthanasie, palliatieve sedatie of zelfs door me dood te lachen.

Vrijdagmiddag mag ik dan volop genoten hebben, zaterdag en vandaag moet ik dat wel min of meer bekopen. Gisteren was een erg beroerde dag. Bij bloedsuikers waren compleet in de war waardoor ik me erg beroerd voelde. Nog nooit eerder meegemaakt. Er is zelfs twee keer een arts van de dokterswacht langs geweest. Uiteindelijk heb ik met tussenposen mijn spiegel moeten controleren en om 00.30 was de laatste keer prikken en de waarde doorbellen naar de dokterswacht. Vandaag lijkt het gelukkig beter te zijn. Als de controle vanmiddag ook goed is, heb ik dat ook weer achter de rug. Dat zal fijn zijn want ik heb echt genoeg aan mijn klachten ten gevolge van de COPD, zoals vandaag. Mijn longemfyseem maakt me weer erg benauwd. Tijdens en na het douchen vanmorgen, was ik even helemaal kapot. Verhoging van de zuurstof-flow was echt nodig om het douchen vol te houden. Met de machine op drie was het redelijk te doen maar ik hoefde maar even boven mijn kunnen bezig te zijn en enorme kortademigheid was het directe gevolg. En zo rommel ik al weken door. Gerommel in de marge. Geen enkel zicht op verbetering en voortdurend bezig met de goede moed er in houden. Niet dat dit zo moeilijk is. Gelukkig ben ik wel positief en optimistisch dus dat komt allemaal goed. Nog geen enkele reden dus om aan euthanasie te denken, palliatieve sedatie of me dood lachen, hahaha.

25 maart 2012, Leeuwarden, Aldlȃn Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Nog niet toe aan euthanasie, palliatieve sedatie of me dood lachen

  1. Ans Fidder zegt:

    Beste Hans,
    Fijn dat je naar buiten kon. En het blijft nog de hele week lekker weer, dus je hebt vast nog wel zo’n goede dag!
    Peace and Love, Ans.

  2. W.M.Kelderhuis zegt:

    Wat ben je lekker bezig. Ik slof vlak achter je aan. Als ik na mijn langdurige ochtendrituelen naar mijn scooter sluip en het red om de slangen aan te sluiten voel ik me zoals jij een prins. En dan geen haast, de zon in, leven ( en niet dood gaan of zijn), wat een contrast Hans. Wat kun je je als invalide soms een gelukkig mens voelen, heerlijk naast mijn Trijntje op het terras van Plantein, waar altijd koffie met iets erbij wordt gepresenteerd. Maar òf de accu is bijna leeg òf de zuurstof raakt op. Even langs een benzinestation is ouderwets, op tijd thuis.zijn. Moet die accu ook half leeg bijgevud worden? Men beweert dat dat ten koste van het ding gaat. Ik zou op m’n piepkleine terras willen zitten, maar kan de terrasstoel niet plaatsen. Dus dan maar weer vernevelen, tot je helemaal verstoomd bent. Doorgaan hé, no nonsens, be brave Guillaume., from Kellerhaus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s