Het komt toch wel zoals het komt

Nog niet toe zijn aan levensbeëindiging. Wie bepaalt dat eigenlijk. In mij vorige blog deed ik het een beetje voorkomen alsof ik dit op afroep bestellen kan. Natuurlijk is dat niet zo. Het kan nog zulk mooi weer zijn met zoveel te genieten, als mijn lichaam er mee ophoudt, kan ik willen genieten tot ik een ons weeg maar dan is het genieten gewoon gebeurd. Ik ga dan of vanzelf met alle lijden van dien, of ik kies voor een vorm van levensbeëindiging die het beste bij me past en laat het genieten aan de achterblijvers.

De laatste tijd ben ik wat erg gefixeerd op levensbeëindiging. Heeft dit misschien te maken met mijn gevoel? Ik lijk steeds slechter te worden. Mijn ademhaling is best zwaar, de laatste weken. Ik ben enorm instabiel in de armen en benen. Ongecontroleerde bewegingen veroorzaken een hoop overlast tijdens het typen en het bedienen van mobiele apparaatjes. Als ik bijvoorbeeld de muis in m’n hand heb, gebeurt er van alles wat ik helemaal niet wil. Mijn ongecontroleerde bewegingen in armen en handen, zijn hiervan de oorzaak. Ataxies, worden deze bewegingen ook wel genoemd en dit zijn symptomen van onderliggende ziektes. En zo komt er steeds meer bij. Het stapelt zich op. Een moeilijke ademhaling, ataxies, slecht slapen, zwakker worden en meer van dit soort aanwijzingen. Hoe lang blijft dit nog goed gaan en hoe lang houd ik het zelf allemaal vol. Met name dat ademen vind ik heel zwaar. Eigenlijk voortdurend zo benauwd zijn en daardoor bewust van mijn ademhaling, is geen aangename wijze om de dag door te komen. En zo wordt het dus steeds een beetje zwaarder.

Wat mij nog op de been houdt, is het beter wordende weer. De naderende lente met al haar moois. Graag ga ik nog een keer door het Nationaal Park De Alde Feanen. Ik weet alleen nog even niet hoe ik dat moet doen. Scootmobiel, auto, rolstoel? Ik zal wel eens zien. Ook nog een keertje zeilen, zou wel heel erg fijn zijn maar daar heb ik een hard hoofd in. Dat gaat waarschijnlijk niet meer lukken. En zo worden mijn laatste wensen steeds kleiner en zelfs dan nog bijna onmogelijk.

Mijn COPD heeft zich de afgelopen tijd van diverse kanten laten zien. Volgens Anna heb ik mij dapper geweerd. Ik heb de klachten bevochten zodat ik er verder mee kon. En dat is lang gelukt. Mijn laatste gevecht is geen zinloos gevecht geweest. Het heeft wel degelijk wat opgeleverd en het levert nog steeds wat op. Nog steeds is het zinvol in gevecht te blijven. Ik heb goede redenen dit gevecht nog zo lang mogelijk vol te houden. Neem alleen al mijn lieve Bella. Haar aanwezigheid is altijd een stralende zon. Zonder haar zou ik het niet kunnen maar ook niet eens willen. Zo lang wij samen nog wat kunnen genieten, maakt het dit gevecht dubbel en dwars waard. Anna komt op de eerste plaats en daarna volgen anderen, de natuur en andere dingen waarvan ik kan genieten.

Vanaf nu wil ik proberen de levensbeëindiging eerst weer helemaal los te laten. Laat ik me maar zoveel mogelijk richten op genieten en, voor zover daar nog sprake van is, op het leven. Het einde komt toch wel. Daar hoef ik feitelijk niets voor te doen. Het komt toch wel zoals het komt.

26 maart 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het komt toch wel zoals het komt

  1. Theo Bakker zegt:

    Ik wens jou een formidabele zomer, Hans! Stay foolish, stay hungry, keep on fighting! (grotendeels gejatte quotes, maar maakt niet uit, toch?)

  2. oogwerkdotnl zegt:

    @ Theo Bakker

    Beter goed gejat dan slecht bedacht, Theo.

    En reken maar dat ik foolish blijf en hungry en vol van fightingspirit. Ik probeer er gewoon nog een tijdje voor te blijven gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s