Ramsey Nasr: Nederland is een natie zonder normen

Een opinieërend stuk van Ramsey Nasr in de NRC van 26 maart j.l. die ik mijn lezers niet onthouden kan. Dat Nederland stuk gaat, heb ik al vele malen hier geroepen maar zo mooi en volledig als Ramsey Nasr het hier doet, heb ik het nog nooit gedaan. Ik sta volledig achter zijn woorden en u, realiseert u zich de waarheid van zijn woorden. Vergeet het wegwuif gedrag van Rutte (“Ach zo’n vaart zal het niet lopen, we zijn nog steeds een sterke partner in Europa.”) want hij is vertrokken op het moment dat wij allen met de gebakken peren op z’n heetst zitten. Rutte heeft dan inmiddels een vette baan in het bedrijfsleven. En wij? Wij blijven met z’n allen opdraaien voor de schade die deze man aangericht heeft.

Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr. Foto: Bram Budel, NRC

Stoere praat in het buitenland, maar je gedragen als een verwend kind dat vindt dat regels alleen voor anderen zijn. Prat gaan op de vrijheid van meningsuiting, die anderen eerder narcistisch en ziek zouden noemen. Nederland is normloos, schrijft Ramsey Nasr.

Het zijn de Polen. Het zijn de Grieken. Het is de kunst. Het zijn de moslims. Het is de elite. Het is Europa. Het is De Ander.

Het gaat goed met Nederland. We beseffen het nog niet helemaal, maar wij, Nederlandse burgers, gaan kromliggen voor het onhandelbare, xenofobe en narcistische gedrag van onze politiek leiders. Wij gaan de komende jaren véél meer afzien dan nodig, dankzij de grote waffel van onze regering.

Onafgebroken hebben zij in Brussel de overige EU-leden getergd, teneinde al die luie zuidelijke landen te dwingen zich aan een begrotingstekort van 3 procent te houden – geen uitzonderingen, we moeten streng zijn. Reuzenstoer vonden ze zichzelf, de B.V. Nederland. „I am Dutch, so I can be blunt.” Nu diezelfde B.V. tot aan zijn nek in de financiële miserie zit, hoeven we niet op coulance te rekenen. We zijn in onze eigen val getrapt: 3 procent is 3 procent. We gaan kromliggen.

Ook op andere vlakken gaan we dat doen. Onze premier weigert zich te verontschuldigen voor het racistische initiatief dat het PVV-meldpunt tegen Polen in wezen is. Maar hij wil in de komende periode ook een strenger asielbeleid voor ons land erdoor drukken, waarbij hij rekent op hulp van de landen die nu worden geschoffeerd. Hij kan het op zijn buik schrijven.

Nederland is zich totaal aan het isoleren. Niet alleen heeft onze geroemde diplomatie van weleer afgedaan, ze wordt zelfs verdacht gemaakt door haar eigen schutspatroon. Diplomatie is een rustiek tijdverdrijf, aldus onze minister voor Buitenlandse Zaken. En o ja, ontwikkelingshulp wordt enkel nog verstrekt als we er zelf rijker van worden. Moet kunnen, toch?

Het is om je kapot te schamen. Ernstigst van al is dat onze regering een obstructie vormt voor het internationaal recht. Oorlogsconflicten worden door haar moedwillig bestendigd: tot woede van inmiddels de gehele EU blokkeert ons land systematisch elke gezamenlijke verklaring die de impasse in het Palestijns-Israëlisch conflict tracht te doorbreken – tot groot voordeel van Israël. De reden daarvoor heeft niets met een beleid of landsbelang te maken en alles met de persoonlijke obsessie van twee personen. Allereerst is onze minister van Buitenlandse Zaken betrokken partij: zijn zussen wonen in Israël en zijn vrouw is Israëlisch. En Geert Wilders, de Grote Gedoger, prijst de deportatie van het Palestijnse volk aan als vredesoplossing voor het Midden-Oosten. Moet kunnen. Wat ook moet kunnen, is dat onze regering al haar Nederlandse burgers verplicht om één paspoort te hebben, als teken van loyaliteit – maar dat Rosenthals vrouw er twee heeft. En Wilders’ Hongaarse vrouw waarschijnlijk ook, alleen weigert de PVV’er daarover openheid van zaken te geven. Het gaat nu even om die anderen. Ja, wetten en verdragen, recht en redelijkheid, ze staan hoog in ons vaandel – zolang het De Ander betreft. Op onszelf hebben ze geen vat: wij staan daarboven.

De gevolgen van dit alles zijn verwoestend. Terwijl wij onszelf complimenteren met ons Internationaal Gerechtshof, ‘dat toch alleen maar in Nederland kan bestaan’, staan we in Brussel bekend als hoogst onbetrouwbare en te mijden gesprekspartner, aangezien wij Europese verdragen, nota bene ooit via onze eigen inzet tot stand gekomen, proberen te ontwijken of simpelweg afbreken.

Alle krediet hebben we nu zo’n beetje wel verspeeld. En dat hebben we snel gedaan. Internationaal wordt Nederland gezien als het irritante, verwende kind dat constant zijn zin wil hebben.

Je kunt het vrijheid noemen. Maar vrij zijn we niet. We worden gegijzeld door een regering die op haar beurt wordt gegijzeld door een anti-democratische partij die ons allemaal de vernieling in trekt. Niet onze leiders gaan daarvoor boeten, maar wij. Om ons te sussen wordt ons wijsgemaakt dat De Ander onze eigenheid bedreigt. Maar wat als wij straks écht op onszelf worden teruggeworpen? Wat als we door ons afstotende gedrag uiteindelijk bij onszelf moeten aankloppen, met ons netje vol chocoladeguldens? In zo’n geval is het goed te weten wie we zijn. En dat doen we niet.

Alleen wie zich extreem bewust is van de eigen kracht, op economisch, diplomatiek én cultureel vlak, kan het zich permitteren om de buitenwereld op een afstand te houden. Maar de identiteitscrisis waarmee Nederland wordt geconfronteerd, is nog een stukje groter dan het gat van tientallen miljarden euro’s dat ons aan bezuinigingen te wachten staat. Ging het maar enkel om geld.

Wat zijn wij nog, in dit landje waar altijd over Normen en Waarden wordt gekwaakt? Wanneer ik aan onze normen en waarden denk, overvalt mij eenzelfde gevoel als wanneer ik aan de gulden denk: ik word helemaal warm van nostalgie.

Die normen zijn we kwijt. Of liever, normloosheid is de nieuwe norm. Het vormt de basis van het huidige regeringsbeleid. Over de manier waarop dit kabinet uitgerekend de zwakkeren en hulpbehoevenden laat opdraaien voor de bankencrisis, laat ik me hier niet uit. Het volstaat Ruttes antwoord te citeren op de onvoorstelbare imagoschade die door de PVV wordt aangericht. Immers, de premier hoeft toch niet „op ie-de-re uiting van Geert Wilders te reageren?” Jawel, meneer Rutte. Zolang het taal is die consequent bevolkingsgroepen tegen elkaar opzet en aanzet tot haat, is dat zelfs de taak van de premier – u heeft deze gevaarlijke stokebrand trouwens zelf binnengehaald. Als u geen normering handhaaft, heeft u ook geen gezag. Dát is pas een crisis.

Hoe vals is de eis aan buitenlanders zich aan te passen, wanneer de kern van ons Nederlander-zijn lijkt te bestaan uit het ventileren van de eigen vrijheid en het overschrijden van elke norm? Vrijheid wordt hier enkel nog ervaren in het overtreden van haar grenzen. De politiek geeft het voorbeeld. Normloos. Gezagloos. Exact wat we nodig hebben… We wáren al een volk dat iedere vorm van hiërarchie omverwerpt, en nu dit. Doe eens effe normaal, man.

Normloosheid is langzaamaan deel van ons wezen aan het worden. Niemand hoeft een Nederlander de wet voor te schrijven. Wij allen hebben recht op de allerindividueelste beleving van de allerindividueelste vrijheid. Om die te garanderen moeten anderen aan banden worden gelegd.

Daarom zit Rutger Castricum huilie huilie te doen zodra hij zelf eens wordt aangepakt. Daarom ook wordt de eed van Hippocrates opzij gezet zodra je zelf eens een onthulling kan doen. „De burger heeft er recht op dit te weten.” Het zal wel. Het enige wat ermee gediend wordt, is eigenbelang. De scoop bleek nog vals ook, maar wat maakt het uit. Kwaliteitskrant of riool-tv, de Nieuwe Journalistiek sijpelt door in alle gelederen. Zij gaat ervan uit dat anderen zich aan de regels houden.

En nu is daar ook het Nieuwe Amusement. Alleen een land zonder normen brengt een programma op de buis waarin kannibalisme als entertainment wordt gepresenteerd. In december kon het Nederlandse volk toekijken hoe op BNN twee presentatoren voor de lol stukken vlees uit elkaars lichaam opaten. Nieuwszenders over de gehele wereld maakten ons hun walging kenbaar, maar ja: dat is de tol van revolutionaire breeddenkendheid. It’s the kijkcijfers, stupid.

Het zou in ons niet meer opkomen, maar het kan ook anders. Het Belgische commerciële kanaal 2BE besliste onlangs een Vlaamse versie van Oh oh Cherso niet uit te zenden. Het programma was al opgenomen, de promotie draaide op volle toeren. Toch besliste de omroep na uitzending van de trailer dat dit niet iets was wat men de eigen kijker wenste voor te schotelen. Het was te ranzig. In Nederland gold dat nu juist als aanbeveling.

Wij spreken al gauw van zelfcensuur. In het buitenland heet dat: normering. Nee, ik pleit niet voor een fatsoenspolitie of toezicht – daar is het trouwens al te laat voor. Het droevige nieuws is dat zoiets van binnenuit moet komen. Normen kun je niet opleggen: ze moeten ergens aanwezig zijn.

Gelukkig kregen wij er humor voor in de plaats. Want laten we wel wezen: het ís natuurlijk oergeestig om, meteen wanneer bekend wordt gemaakt hoe ernstig Prins Friso’s situatie is, een oproep aan de koninklijke familie te plaatsen om zijn organen af te staan. Want, aldus Geenstijl, „prins Friso is stuk”, dus opensnijden die hap. Met het afstaan van zijn nieren, lever en longen kan de prins „het leven van nog minstens vier anderen redden en dat is een grotere bijdrage aan de samenleving dan de rest van de familie ooit geleverd heeft”.

Ik durf te stellen dat een groot deel van de zaken die wij verdedigen als vrijheid van meningsuiting (‘Voltaire!’, ‘De kern van onze democratie!’) door De Anderen voor ziek, narcistisch, nihilistisch en gestoord wordt gehouden.

Wij zweven rond in totale, grensverleggende leegte: de Nieuwe Vrijheid. Dit heeft consequenties. Bij onze oosterburen werd enkele jaren geleden een geruchtmakend boek gepubliceerd: Duitsland schaft zich af. De massa-immigratie, zo luidde het betoog, zou een verwoestende kracht op het Duitse volk hebben. Dat kunnen wij beter. Wij hebben helemaal geen buitenlanders nodig om ons land op te heffen: we doen het zelf.

Normloosheid spreidt zich als een olievlek uit over onze politiek, onze media en heel onze cultuur. Moet kunnen. Maar dan moeten we ook ophouden met het geëmmer over onze nationale cultuur. Het is het een of het ander.

In wezen zijn wij namelijk niet zo geïnteresseerd in onze cultuur, in wie wij zijn en waar we vandaan komen. We zijn extreem in onszelf gekeerd, maar dat is iets anders. Nostalgie gedijt omdat het gratis is. Maar als we eerlijk zijn: wat kunnen die martelaren van Gorkum ons vandaag nog schelen, of de Acte van Verlatinghe, het lot van de gebroeders De Witt, de Synode van Dordrecht? Waarom zouden we ons daar nog mee bezighouden? Wie van ons leest Beets nog, Potgieter, Leopold, Focquenbroch of zelfs Carmiggelt?

Het probleem is niet dat onze geschiedenis zo ver van ons afstaat of dat deze schrijvers onleesbaar zijn. Het probleem is dat het niemand interesseert in dit Nieuwe Nederland. Zó makkelijk gaan wij met onszelf om. Natuurlijk herkennen wij ons niet meer in hen. Dat is geheel aan onszelf te wijten. Wij hechten er geen waarde aan.

Kom dan ook niet klagen dat je cultuur verdwijnt. Het oude Nederland komt niet meer terug, omdat we het zelf overboord hebben gekieperd, inclusief de bijpassende normen en waarden. In het buitenland zien ze de superieure humor in van een Geert Wilders die zich voor het Veronica Magazine laat portretteren als admiraal De Ruyter. Het was alleen niet grappig bedoeld.

In plaats van ons te beroemen op de Gouden Eeuw kunnen we beter eerst erkennen dat onze voorvaderen volstrekte vreemden voor ons zijn geworden. Wij hebben de spiegel stukgeslagen. Het is tijd om de scherven te ruimen, want zonder afkomst blijft er niets van ons over. Zonder afkomst zijn we veroordeeld tot bijziende leiders, die enkel denken op de korte termijn.

Om te ontsnappen aan een vacuüm zonder normen en waarden, zullen wij dus moeite moeten doen. De burger zal die moeite pas ondernemen als hij merkt dat de politiek én de media hetzelfde doen.

Geef ons om te beginnen een premier. Iemand die ons het gevoel geeft dat er normen en waarden zijn die boven onze persoonlijke vrijheid uitstijgen, en die reageert wanneer deze normen en waarden worden overschreden. Noem het voor mijn part: eigen verantwoordelijkheid nemen.

De rest volgt vanzelf.

28 maart 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Ramsey Nasr: Nederland is een natie zonder normen

  1. Sandra zegt:

    Dit is zo ontzettend de trieste waarheid.

  2. Kees Nieuwpoort zegt:

    holland is een regenten land gebleven, zal Voltaire in het vuistje giechelen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s