Euthanasie, muziek en palliatieve sedatie

Tussen de middag werd er beneden aangebeld. Anna en ik genoten net van onze lunch. Door de intercom klonk het: “Wybenga, de dokter.” Met een knopje opende ik de electrische schuifdeuren van de hoofdingang beneden voor Romke. Treed u binnen, heer Romke, treed u vooral binnen.

Het was nog niet zo lang geleden dat Romke bij ons was. Toen hebben we het over oude muziek gehad. Muziek uit eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Dat krijg je als je twee oude muziekliefhebbers bij elkaar zet. Beiden waren we voeger liefhebber van The Rolling Stones en kwam The Beatles op een veel lager plan. Tegenwoordig kunnen zowel Romke als ik de muziek van The Beatles enorm waarderen. Allebei hebben we ook aardig wat muziek van The Beatles. Ik heb het voordeel dat mijn zusje werkelijk alles van The Beatles heeft. Als er dus iets is wat ik hebben wil, hoef ik haar maar te vragen en ze neemt het voor me mee. Zo heeft Romke ook een wens. De albums Let It Be, Magical Mystery Tour en Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band wil hij heel graag hebben. Die albums heb ik wel. Ik heb hem beloofd deze voor hem op een schijf te zetten zodat hij ze aan z’n bibliotheek kan toevoegen. Al pratend kwamen we ook op Donovan. Natuurlijk kent Romke de muziek van Donovan. En natuurlijk zit er ook behoorlijk wat muziek van Donovan in mijn muziekbibliotheek. Toen ik een jaar of tien was, klonk de muziek van Donovan al in de ouderlijke woning. Mijn jongste zusje draaide Donovan regelmatig. Mijn jongste zusje is een paar jaar ouder dan mij dus zij was iets verder in haar muzikale ontwikkeling dan ik was. Daar heb ik veel voordeel van gehad. Muziek. Hadden we meer tijd, dan konden wij uren over muziek praten. Zoveel tijd heeft Romke helaas niet dus moet er ook over andere, belangrijke zaken gepraat worden. De praktijk begint straks weer om Romke te roepen.

Altijd als Romke komt, worden o.a. mijn klachten ten gevolge van de COPD besproken. Hoe het met de benauwdheid is, of ik nog wel voldoende eet, of ik wel voldoende energie en lucht heb om nog goed te kunnen eten, hoe ik slaap, mijn stoelgang en mijn algehele gevoel van welbevinden. Romke vraagt en Romke luistert. Ook wat ik vertel zonder vragen zie ik hem aandachtig opslorken. Schrijven doet hij niet. Een geheugen als een zeef, althans zo lijkt het soms maar schrijven, ho maar. En toch ligt er de volgende dag een verklaring in de bus waarom ik gevraagd heb. Met dat geheugen valt het dus enorm mee.

Een heel belangrijk onderwerp van gesprek is iedere keer de voorgenomen levensbeëindiging op het moment dat mijn klachten het leven te zwaar maken om voort te zetten. Dit soort gesprekken voeren wij nu al ruim anderhalf jaar. Van het begin af is Romke bereid geweest medewerking aan levensbeëindiging te verlenen. Voorwaarde voor hem is dat hij het gevoel moet hebben mij daadwerkelijk te helpen met de voorgenomen actie. De gesprekken gaan o.a. daarover maar ook over de wijze waarop levensbeëindiging uitgevoerd kan worden. Al vaker heb ik het gehad over de gangbare wijzen om het de patiënt draaglijker te maken of zijn leven zelf actief te beëindigen aan het eind van zijn leven zodra dat op lijden dreigt uit te draaien. Euthanasie past niet zo goed bij mij. Ik ben daarvoor niet in de wieg gelegd. Nog even voor de lezer die niet meer weet hoe dat ook alweer in z’n werk gaat, leg ik euthanasie nog even kort uit.
Na eerdere gesprekken komt het moment dat de patiënt het genoeg vind. De scanarts wordt door de huisarts ingeschakeld en deze komt snel langs voor een gesprek. Bijna altijd is het dan zo dat de scanarts ook vindt dat euthanasie op z’n plaats is en wordt de procedure gestart. Een datum, meestal één of twee dagen later, wordt afgesproken. De avond van tevoren wordt door de verpleegkundige van de thuiszorg een infuus ingebracht. De volgende dag komt de huisarts met de benodigde middeltjes. Eerst krijgt de patiënt een slaapmiddel in het infuus. Daarna een middel wat het hart doet stilzetten en de euthanasie is een voldongen feit. Door de huisarts wordt de dood geconstateerd en het geheel wordt verder afgehandeld zoals dat altijd gebeurt bij overlijden.
Ook in de ziekenhuizen worden dit soort procedures uitgevoerd. In mijn geval is dr. Koppers bereid medewerking aan levensbeëindiging te verlenen als ik daarom verzoek. Voorlopig nog maar even niet. Eerst nog maar een poosje leven. Ik ga voor muziek als ik moet kiezen uit euthanasie, muziek en palliatieve sedatie.

5 april 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Euthanasie, muziek en palliatieve sedatie

  1. Kees Nieuwpoort zegt:

    Maar toch die beatles ’t was net niet mijn happie,leuke arrangementjes, close harmonie mijn ouders wilden er wel .. hip?mee doen hahha ja in bed dachten ze zeker ,nou that is water under a long bridge “big Time” long time geleden en dus echt geleden.Maar nu al dat euthanasie gepraat, vind je nou niet dat het iets is dat je heel dicht bij jou en anna wilt houden ,ik bedoel ik heb het gevoel dat zoiets persoonlijks toch niet met “ons allen” besproken kan worden,het is je eind en we gunnen het je wel.Ik bedoel je kunt ons op de hoogte houden over het proces van de goede dood ,maar eens is het voor ieder zover en ga er toch niet mee zitte om uitleg te geven hoe welke doc. er hoe en dan over denkt.??Je geeft zelf toe dat eutha. je ding niet is; ja hallo wiens wel dan;je moet niet lijden en dat zul je ook wel regelen, niet dat info over de goede dood overbodig is, maar het gaat toch een keer gebeuren en net als met die wim kelderhuis dan gaat ie toch mis en dan weer een hoofdstuk hou dat nou voor julliezelf ,het is zo intiem toch nou? maar je bent half niet meer bij, denk ik en hoop ik, want ik heb zelf een paar keer die “goede dood mee gemaakt” ,dus zat erbij en keek er naar en het is rochelen spugen kotsen je WILT het niet meemaken zelf,daarom is dat” ontsnappingsmoment” er ook’ieder moet het voor zichzelf met z’n naasten doormaken ,heavy, zeker!ik neem aan dat je het sterven “goed” geregeld hebt .We hoeven de details niet te weten hoewel het een en ander bekend is Hans.Beter nog over de muziek praten en wat er wel zo nog is . Sterkte Man, want het is een zootje…he, maar je leeft nog….groeten en liefs altijd!

    • oogwerkdotnl zegt:

      Levensbeëindiging en privacy. Ik ben het helemaal met je eens, Kees. De enige reden waarom ik er over schrijf is dat het voor veel mensen, en met name voor veel mensen uit de omgeving van patiënten die er eigenlijk wel aan denken, nog steeds een taboe is. Nog steeds wordt er vaak gedacht dat je het niet kunt maken. Kijk, voor jou is het vanzelfsprekend maar zo denkt lang iedereen er nog niet over.

      Met “euthanasie niet mijn ding” bedoel ik dat ik nooit voor euthanasie zou kiezen. Natuurlijk kies ik uiteindelijk wel voor een ontsnappingsroute maar dat zal dan palliatieve sedatie worden. Zo, dat gezegd hebbende… Het is niet alleen een zooitje, het blijft zelfs een zooitje. Net zo lang tot de laatste muziek langzaamaan zachter en zachter werd.

      Hé vriend oet Grunn’, bedankt voor je open en eerlijke reactie. Ik waardeer dat enorm.
      Het gaat momenteel, en dat is vandaag, best wel redelijk. Slechtere dagen gehad. Op dagen zoals vandaag zou ik nog heel wat kunnen. Vasthouden dan maar.

      Wil je mij jouw adres met postcode mailen? Adres weet ik maar huisnummer en postcode niet meer.

      Lieve groet,
      Hans

  2. Patti zegt:

    De Beatles en the Stones hebben me nooit kunnen boeien …. Donovan yesssssssss, alhoewel ik tegenwoordig de amateurs op You Tube beter vind …..

    On a wagon bound and helpless
    Lies a calf, who is doomed to die.
    High above him flies a swallow
    Soaring gaily through the sky.

    The wind laughs in the cornfield

    Laughs with all his might
    Laughs and laughs the whole day through
    And half way through the night

    Dona, dona, dona, dona,
    Dona, dona, dona, do,
    Dona, dona, dona, dona,
    Dona, dona, dona, do.

    Now the calf is softly crying
    “Tell me wind, why do you laugh?”
    Why can’t I fly like the swallow
    Why did I have to be a calf,

    The wind laughs in the cornfield …

    Calves are born and soon are slaughtered
    With no hope of being saved.
    Only those with wing like swallow
    Will not ever be enslaved

    Ooow, had ik ook maar vleugels om ver weg te vliegen 🙂
    Hans , ik ben best wel jaloers op je huisarts , de mijne weet niet eens wie ik ben …
    groetjes, Patti

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s