Daar is ‘ie weer

Het is enige tijd geleden dat ik hier wat van me liet horen. Je zou kunnen denken dat het zo goed met mij gaat waardoor ik het veel te druk heb om tijd vrij te maken voor mijn weblog. Helaas is dat niet het geval. Dagelijks ben ik gewoon thuis. De deur kom ik niet uit en druk met allerlei bezigheden heb ik het ook niet. Ik ben al blij dat ik de dagen doorkom. (Eerst op adem komen, nu.) Waar in een eerder stadium inspanning zwaar was en ik daardoor kortademig werd, is nu bijna iedere beweging een inspanning aan het worden. Typen wordt zelfs zwaar. Vooral als ik de letters wat te snel achter elkaar neer wil zetten, gaat het al gauw mis. Blij word ik hier niet van. Het gaat achteruit. Ik voel het, anderen zien het en Anna en ik hangen er onze conclusies aan op. En toch, er is nog steeds geen peil te trekken op al onze waarnemingen. Waar het heen gaat en waar en wanneer het zal eindigen, blijft een vraag waarop het antwoord niet te geven is. (Even de benauwdheid weer laten zakken.) En daar is ‘ie weer. Toch fijn hoor, die pauzes. Zonder die pauzes zou ik nergens meer toe komen.

Inmiddels zijn we een dag verder en hier in Leeuwarden schijnt vandaag de zon. De vogels maken nogal wat geluid en dat klinkt als muziek in mijn oren. Na de laatste 20 jaar in dorpen te hebben gewoond, waren Anna en ik een beetje bang dit soort dingen te moeten missen als we zouden verhuizen naar Leeuwarden. Niets is minder waar. In de zeer groene wijk Aldlân stikt het van de vogels. Vele soorten ook. Omdat de wijk niet alleen groen maar ook waterrijk is, horen we hier ook vaak de kikkers kwaken en de padden brullen. Brullen? Weet even niet hoe het heet, het geluid wat padden maken maar het klinkt anders dan het geluid van kikkers. Wat we ook door de lucht zien fladderen in de schemering, zijn vleermuizen op jacht naar insecten. Eigenlijk niet veel anders dan wat we in de achtertuin zagen toen we nog in Burgum woonden. (Zo, nu eerst even op adem komen.)

Als ik wat ruimer in m’n lucht zou zitten, ging ik vandaag even genieten buiten de deur. Misschien moet ik me gewoon even worstelend door het aankleden vechten. Als ik eenmaal zover ben en buiten, wordt het ineens een stuk aantrekkelijker allemaal. Maar ook dat is de essentie van COPD. Je gaat overal zo verschrikkelijk tegenop zien omdat je weet dat je er zo vreselijk benauwd van wordt. Hopeloos. Op een gegeven moment blijf je het liefst gewoon liggen. Gelukkig zit dat niet echt in mijn karakter dus kom ik nog steeds in beweging, al wordt het dan toch minder. Helaas trek ik het niet meer om naar fysiotherapie te gaan. Dat vind ik wel jammer en misschien moet ik maar weer eens kijken of ik fysio thuis kan krijgen. Dat kan wel maar dan moet ik het wel regelen. Of misschien kan ik het mijn huisarts laten doen. Of beter nog, dr. Koppers, mijn longarts.

Wat ik ook heel jammer vind is dat dit weblog momenteel een beetje op z’n kont ligt. Als ik zo benauwd ben, kan ik me er gewoon niet toe zetten te gaan schrijven. Naast het schrijven, heb ik ook vaak een leeg hoofd, als ik zo kortademig en benauwd ben. Waarover moet ik dan schrijven? De actualiteiten volg ik dan ook niet echt dus daar kan ik ook geen onderwerpen uit halen. Telkens schrijven dat het zo slecht gaat met mij, wordt op den duur ook vervelend. Zowel voor mij als voor de lezers. “Heb je die zeur ook weer”, zal dan snel de algemene gedachte worden. Geheel in het verlengde van de titel van dit blog maar dan op negatieve wijze. Zo van, “Ja hoor, daar is ‘ie weer”.

11 april 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Daar is ‘ie weer

  1. Dirkje zegt:

    Ben altijd blij “als ie er weer is” en ik vind de blog tot nu toe nooit saai. Dus aub nog ff blijven ook. lieve groeten en geniet van de vogels. 😉

  2. Sandra zegt:

    Ik sluit me bij Dirk aan,ben blij je weer te lezen 🙂

  3. Pieter zegt:

    In 2005 waren er demonstraties tegen de aanwezigheid van een hooggeplaatst politicus op de oorlogsbegraafplaats Margraten. Ook ik heb geprotesteerd. Ik werd uitgeschakeld. Ik ademde in een nevel van druppeltjes die langzaamopstegen. Het had de geur van knoflook. Na 20 seconden begon ik van binnen te branden. Eerst midden op de borstkast, dit spreide zich uit over de gehelen breedte van de borstkast. Daarna begon de pijn in mijn keel. Toen mijn ogen. De politie schreeuwde hele erge dingen. Ik kon wel blijven ademhalen alhoewel de pijn het ademhalen steeds moeilijker maakte. Ik verloor het bewustzijn. Ik werd weer wakker. De longpijn was onbeschrijvelijk. Over mijn hele lichaam was ik rood geworden, met name mijn rug voelde eveneens verbrand. Ik ging naar de huisarts. Die kon niks aan mijn longen horen. 3 maanden later begon de longpijn af te nemen. Ik ben uit het land gevlucht want ik was bang geworden van de militaire politie. Ik ben in het buitenland onderzocht, de longfoto was schoon. Om niet terug gestuurd te worden zou ik 10 duizend dollar nodig hebben gehad. Na 1 maand moest ik terug. Na 24 uur vliegen was ik terug. In deze tijd had ik ontdekt dat alcohol en paracetamol codeine de pijn verlichten en het ademen makkelijker maakten. “Did they treat you like a terrorist?”, was er tegen mij gezegt. “you can’t go back.” De longpijn die nooit was weggeweest begon echter weer sterker te worden. Het lukte me om te zwijgen over wat de politie met mij had gedaan. “Niemand zal je geloven!”, “Mijn team zegt waar het op staat.”, Ik gebruikte nu 23 pijnstillers per dag. Het was inmiddels 2006. Ik kon het eten niet meer binnenhouden. En begon bloed te hoesten en overgeven. Ik verloor 15 kilo in twee weken. Nog maar 49 kilo bij 1meter82 zag ik er nu uit als een levend skelet. Toch werd ik gezond verklaard. Ik werd bedlegerig. De longpijn was zeer zwaar. En ook nu nog is de pijn 7 jaar later heel sterk. Midden 2008 besloot ik geen medicijnen meer te nemen. Ik merkte dat ik het eten weer binnen konhouden. Ik kon weer meer dan 15 meter lopen. Wel bleef ik pufjes gebruiken. “Symbicort”. Op de longpijn na herstelde ik zelfs naar meer dan 80 kilo. In 2010 heb ik mij versproken en gepraat over de politie. Er werd gezegt “Er is geen enkel bewijs, ik kan me niet voorstellen dat je het benauwd hebt!”. “De politie is je beste vriend!”. Op internet vond ik uit wie de fabrikant is van de pepperspray van de politie. “….. Security International”. Ze blijken ook strijdgassen en cs-traan-gas te produceren wereldwijd. Er werd nu tegen mij gedreigt dat als ik bleef praten ik voor de rest van mijn leven zou worden opgeborgen. Op vrijdag de13e 2006 is er bijvoorbeeld een 27 jarige vrouw overleden in het zelfde celletje waar ik in 2005 werd uitgeschakeld. (natuurlijke dood). Ik kan geen enkele medische behandeling krijgen. Ik snak vaak naar adem. De pijn is onbeschrijflijk. Ik zocht naar andere mensen op het internet. De manieren waarop inhet westen mensenrechten worden geschonden is veel subtieler dan bijvoorbeeld in china. Mijn levensduur is zeer sterk verkort door wat ze met mij gedaan hebben. “Unethical human experiments in the usa.” verteld u over ongeveer wat ik bedoel. Dit gaat over hele nare zaken die zo ernstig zijn, dat u het zelf maar moet opzoeken. Met het woord holocaust heeft u geen enkele moeite. Ja! Vergassen van 6miljoen mensen gelooft u wel! Maar dat ik gemarteld ben gelooft u niet. Zo is het toch? Op youtube staan veel meer mensen die net als ik verklaren. Mensen die worden geinjecteerd met levende kankercellen, injecties met chemicalien, injecties met bacterieen, mensen aids geven, u kunt het zo ergniet bedenken? De overheid doet hele erge dingen. Ik ben niet de enige overlevende. Er zijn in ons land tientallen mensen zoals ik. Je kan niet bewijzen dat je bentuitgeschakeld met een chemisch middel! Nee ik kan dat niet. Toch heb ik mensen gesproken die mij geloven. Ik heb mensen gesproken die nabestaande zijn van een slachtoffer van de politie. Van de 17 overlevenden die ik heb gevonden zijn er nu 15 overleden. Ik heb alles gedocumenteerd. Hun getuigenis gearchiveerd. Want ik kreeg nog eenmaal de kracht, en het enige wat ik kon doen was juist dit. Het vastleggen van wat er is gebeurt. Ik was 7jaar werkzaam in de IT. Ik was gelukkig. Ik had alles. En juist tijdens herdenkingsdag 5 mei 2005……

    Mijn leven is voltooid. Ik mocht niet oud worden. Aan mijn leven gaf ik als enige betekenis het permanente registreren van misdaden tegen de menselijkheid.

    Begin maar eens met het opzoeken van het woord democide.

    En wie ben ik? Dat is niet belangrijk.

    Ik sluit af met de woorden van wat de politie schreeuwde. Nu 7 jaar later weet ik het nog zo goed.

    “Je hebt jezelf in leven gehouden!”, toen ik zei “ik leef nog.”

    “je gaat eraan!”, “we maken je kapot!”, “mijn team zegt waar het op staat!”

    “als je het inademt of op je huid krijgt, krijg je kanker!”

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ Pieter

      Velen zullen jouw verhaal als paranoia betitelen. Mijn mening is niet belangrijk voor de wereld maar ik neig ernaar jou te geloven. Ik heb nog nooit vertrouwen in onze overheid gehad. Altijd maar met dat vingertje naar andere landen wijzen maar ondertussen nooit de hand in eigen boezem willen steken. Zo hypocriet.

      • Margo zegt:

        Ik vrees ook dat ik het verhaal wel geloof, helaas. Ik begrijp alleen niet goed waarom Pieter dit hier zet.

  4. Ans Fidder zegt:

    Beste Hans,
    Zeuren doe je beslist niet! Iedere “lotgenoot” zal dat kunnen beamen. Ik bewonder je vermogen nog van kleine dingen te genieten als een kikker. In mijn vijvertje zijn ze deze winter helaas dood gegaan…
    Sterkte, groeten aan Anna-Bella, Peace and Love, Ans.

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ Ans Fidder

      Dank je, Ans. Genot zit in hetzelfde kleine hoekje als het ongeluk. Als beide dan toch in dat kleine hoekje te vinden zijn, haal ik liever genot uit dat kleine hoekje. 🙂

      Love, peace and happyness,
      Hans

  5. Margo zegt:

    Ik hoop zo voor je dat je wat makkelijker naar buiten kunt. Is dat op de foto de binnenplaats van jullie appartementen complex?
    Je moet gewoon blijven bloggen, doe het in stukjes en beetjes zoals je in dit stuk hebt gedaan.
    Het is absoluut geen gezeur, ik vind het ook heel sterk dat je dat achterwege kunt laten. Want je hebt wel alle reden om te klagen.

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ Margo

      Op de foto zie je inderdaad de binnentuin van de vleugel waarin wij wonen. De andere vleugel heeft ook een binnentuin.
      Ik probeer ook wel te blijven bloggen hoor. Ook al is het wat zwaar, momenteel. Waar anders kan ik mijn gezeur kwijt? Grapje, hahaha. Liever genieten van een kikker of een vleermuis dan te zeuren en klagen.

      “Niet klagen maar dragen en bidden om kracht.”

  6. joy zegt:

    Blij weer wat van je te horen….copd heeft diepe dalen maar daarin tegen ook weer wat piekjes.
    zodat je even kunt genieten van de kleine dingen,hopen dat je nu weer de goede kant op gaat.
    Want die dalen die zou je over moeten slaan! lieve groetjes

  7. gre zegt:

    Hi Hans,
    Ik miste je al. maar zelf lig ik nu 3 dagen in het ziekenhuis
    ik mail altijd naar mijn vaste vrienden : ik moest even mijn luchtbanden weer laten oppompen.
    een welness resort voor 1 week
    ik zou 18april naar dr. slebos gaan voor mijn eerste afspraak en testen.
    dat heeft de longarts hier dus verzet en is het nu in juni voor een nieuwe afspraak
    ik zit nu op een pc in het ziekenhuis
    heb ik een vraag aan je,
    ben jij in groningen aan 1 long geholpen. kun je ook nog aan de andere long geholpen worden?
    doe niet te veel moeite om antwoord te geven .
    alleen wanneer het je gelegen komt
    hou je taai Hans groetjes gre

    • oogwerkdotnl zegt:

      Ingreep in mijn andere long levert niks op. Die long heeft helemaal geen kwab met fatsoelijk longweefsel om te compenseren.
      Bij jou kan dat misschien wel. Dirk Jan gaat dat allemaal voor jou bekijken en hij zal al het mogelijke doen om vooruitgang voor jou te realiseren.
      Veel sterkte en succes in het ziekenhuis (waar?) en in juni bij Dirk Jan in het UMCG.
      Oh, ik zie al. Bericht komt van de gate.Flevoziekenhuis.
      Lieve groet,
      Hans

      http://www.youtube.com/oogwerkmedia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s