Afscheid nabij?

Het grillige verloop van COPD maakt het moeilijk te bepalen wanneer het tijd wordt om afscheid te nemen. Al meerdere keren heb ik op het randje van de dood gezweefd. Afscheid nemen leek toen een realistische optie. Toch knapte ik dan weer voldoende op om verder te kunnen. De laatste weken echter, zit er geen enkele vooruitgang meer in. Het lijkt steeds slechter te gaan. Zo heel af en toe een acceptabel dagje terwijl de overige dagen onverminderd zwaar zijn. Zo langzamerhand lijk ik richting een lijdensweg te gaan en dat was nou juist niet de bedoeling. Ik kijk het nog even aan om dan misschien toch te beslissen de stekker er uit te trekken. Als het leven geen leven meer is, wil ik het ook niet onnodig rekken. Zinloos want wachten op verbetering kan ik doen tot ik er dood bij neerval. Het gevecht heb ik verloren.

Ondanks dat ik mijn verlies accepteer, moet ik zeggen dat ik het nu al veel langer volgehouden heb dan velen hadden gedacht. Ook dr. Koppers had verwacht dat ik veel eerder vertrokken zou zijn. Of door de genadeklap van de COPD zelf of door levensbeëindiging op mijn eigen verzoek. Misschien moet ik wel zeggen dat ik gaandeweg grenzen verlegd heb. Lijden is pas ondraaglijk lijden voor mij als ik dat zelf ook zo zie. Wat anderen zien en er van denken, bepaalt niet of ik wel of niet ondraaglijk lijd. Ik bepaal dat zelf en ik blijk veel sterker dan ik ook zelf had verwacht. Ik kan veel meer hebben dan de verwachting was. Ook naar mijn eigen verwachting. Ben ik daar blij mee? Trots op? Dat soort vragen zijn niet relevant. Ik denk dat het belangrijker is wat mijn lijden met mijn dierbaren doet. En dan vooral Anna. Uit ervaring weet ik hoe moeilijk het is een geliefde te zien lijden zonder dat je er iets aan kunt veranderen. Je kijkt machteloos toe.

En dan is er ineens een moment waarop ik besluit dat het genoeg is geweest. Er verschijnen geen blogs meer, op Twitter word ik niet meer gezien en ook op mijn mail reageer ik niet meer. In ieder geval zal mijn overlijden op de weblog vermeld gaan worden. En er worden natuurlijk rouwkaarten verzonden. De adresgegevens ben ik momenteel aan het verzamelen. Wie ik nog niet benaderd heb en toch een kaart wil ontvangen, mag naam en adres naar mij mailen. Dinsdag a.s. ga ik weer met die lijst bezig. Vriendin Karin gaat mij daar bij helpen. Bij dit soort klusjes heb ik steeds meer hulp nodig. Ik verlies niet alleen mijn ademhaling maar ik verlies ook steeds meer kracht. Mijn laatste bijdragen hier gaan misschien wel veelal over wat ik ervaar tijdens de aftakeling. Tenminste, voorzover ik die aftakeling z’n gang laat gaan.

En dan toch is daar ineens echt tijd voor het afscheid. Maar dat wil ik nog maar even een beetje voor me uitschuiven. “Van uitstel komt afstel”, zei mijn vader altijd. Nou, daar kon hij wel eens ongelijk in hebben, in dit geval. Ik kan dit uitstellen wat ik wil maar het zal er zeker van komen. Dan is daar de dag en het afscheid nabij.

15 april 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op Afscheid nabij?

  1. marritanne zegt:

    Het is moeilijk om woorden te vinden, ik lees steeds je blogs maar weet niet altijd wat te zeggen.
    Dus zeg ik maar gewoon dat ik aan jullie denk.

    Liefs,

    Marrit

  2. Ans Fidder zegt:

    Sterkte, Peace and Love, Ans.

  3. Wanda zegt:

    Ik kan niks zeggen wat je op zou beuren. Of wat je helpt om door te blijven gaan. Want doorgaan tot in het oneindige is geen optie meer.

    Alles wat ik kan doen is jou en jouw Anna sterkte wensen bij de laatste meters van je route.

    Knuffels en liefs,

    Wanda

  4. sjoukemouke zegt:

    Heel veel sterkte hoor. En ik hoop dat je nog wel wat fijne dagen mag beleven.
    Mag ik vragen wat er met je dochter gebeurd is??
    Groetjes Corry

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ sjoukemouke

      Mijn dochter is overleden toen ze net 18 geworden was in het Academisch Ziekenhuis Groningen (nu UMCG). Zij lag daar op intensive care neurologie omdat het besturingsapparaat van haar lichaam kompleet op hol geslagen was. Waarschijnlijk had ze de ziekte Kreuzveldt Jakob opgelopen door het eten van besmet vlees (gekke koeienziekte). Was een verschrikkelijke tijd.

  5. Riet zegt:

    Beste Hans, ik lees al en hele tijd mee op je blog als stille lezer. Hoe ik er terecht kwam? Ik weet het niet meer. Als moeder van een zoon met CF kom je al surfend op het net zo af en toe een blog tegen dat je raakt en waar je blijft hangen.
    Ik weet verder geen woorden van troost of verlichting maar wil je toch even laten weten dat jij en jouw Anna veel en vaak in mijn gedachten zijn. Sterkte met alles en ik hoop dat je nog veel goede, waardevolle dagen gegeven zijn.
    Liefs, Riet

  6. Dirkje zegt:

    Lieve Hans, woorden schieten nu tekort, alles wat er door mijn hoofd gaat zou er als een cliché uitkomen. Rest mij alleen nog om je een vredige reis en een veilige reis toe te wensen als de tijd daar is.

  7. mariejosegmh zegt:

    Hier zit ik ook zonder woorden kan alleen maar denken aan jou en je Annaen hopen dat de laatste afstand mee valt voor je.
    Een dikke knuffel mail mn adres viaje site als dat lukt. Denk aan jou en aan je prachtvrouw

  8. wietske de vries zegt:

    Lieve allebei, dank je wel dat je zoveel met ‘je lezers’ ( waarvan ik 1 ben ) hebt gedeeld. Ik weet niet wat ik moet schrijven behalve dat mijn gedachten bij jullie beiden zijn en dat ik jullie toch zeker nog mooie momenten samen toewens en voor straks, Hans, noordwaarts een droge, veilige plek en goede reis! Veel kracht en sterkte voor jullie beiden!

  9. gre zegt:

    Lieve Hans,
    Dit stuk heeft je weer genoeg inspanning gekost.
    Ik zit hier achter glas en de zon schijnt, ik kan nog even niet weg.
    Maar als het weer een mooie dag is en je wilt gaan , dan loop ik een eindje met je mee……..
    Kanjers veel liefs van mij

  10. sjoukemouke zegt:

    Tjeetje wat vreselijk. Hoeveel moet een mens doormaken. Arme meid. Arme jullie. (:’-(

  11. Dit te lezen doet heel erg zeer. Heel veel kracht en sterkte toegewenst voor jullie beiden.

  12. Sam zegt:

    Gewoon een knuffel voor jou en Anna.
    En als ik iets voor jullie kan doen… weten jullie me te vinden!

    xxx

  13. nel tromp zegt:

    Vind het heel moeilijk te aanvaardem dat je er waarschijnlijk binnenkort niet meer bent, je geest is nog zo onvoorstelbaar sterk pffffff. Wens je voor zover mogelijk nog een tijdje met een beetje lucht toe. Ook voor Anna het allerbeste….. xxxx

  14. marjo zegt:

    Beste Hans,

    De periode waarin je nu zit herken ik van de laatste tijd voordat mijn vader niet langer door kon met zijn COPD.
    Lang dubben, grenzen blijven verleggen en eigenlijjk nog niet klaar zijn.
    Hij kon gelukkig weg dankzij euthenasie.

    Ik weet door zijn weg, ….er komt een moment dat je het echt heel zeker weet.
    Respect voor de manier waarop jullie alles doen en je alles met ons gedeeld heb.

    Als jouw tijd gekomen is, wens ik je een voorspoedig einde en een goede reis.
    Anna wens ik heel veel sterkte en gezondheid voor de tijd die na jouw afscheid komt.

    Voor nu wens ik voor jullie,….dat je met jouw Anna nog van de laatste tijd die jullie rest samen mag genieten.

    Lieve groetjes,
    Marjo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s