Keuzes

Het leven is goed. Was mijn gezondheid maar net zo goed als het leven. Ik kan het ook anders zeggen. het leven zit vol verrassingen. Helaas zit mijn gezondheid net zo vol verrassingen als het leven. Tja… net als de verrassingen in het leven, zijn ook de verrassingen in mijn gezondheid niet altijd aangename verrassingen. Nu is het een kwestie van kiezen. Valt de keus op de aangename of valt de keus op de onaangename verrassingen. Vandaag valt de keus op de aangename verrassingen. Altijd positief. That’s me, al wordt daar door de lezers verschillend over gedacht. Sommigen vinden mij een vechtende positivist, terwijl anderen mij juist een huilende zeurkous vinden. En zo heeft ieder recht op een eigen mening, zoals ik recht heb op mijn eigen keuzes.

In het Beatrixoord kwam ik in februari 2011 binnen vanuit het Medisch Centrum Leeuwarden. Ik was daarheen gestuurd op voorspraak van mijn longarts, dr. Koppers. Op hetzelfde moment dat ik daar kwam, werd ook vriend Ed gebracht vanuit het ziekenhuis te Lelystad. We werden op dezelfde vierpersoonskamer ondergebracht waar later ook Arjan een bed kreeg toegewezen. Ed en ik bleven maar Arjan kwam voor zijn introductieweek en vertrok dus weer na die week. Van Arjan kregen we geen hoogte. Hij zei heel weinig en zat maar wat te lezen in de kamer. Na een behoorlijk lang verblijf in het Beatrixoord ben ik uiteindelijk eerst weer naar huis gestuurd in afwachting van mijn daadwerkelijke trainingsprogramma. De dag dat ik me opnieuw in het Beatrixoord melde, zag ik ook Arjan daar weer. Ook hij kwam daar voor z’n daadwerkelijke trainingsprogramma en het geval wilde dat we op dezelfde kamer ingedeeld waren. Arjan lag in een bed naast het mijne. Vanaf dat moment ben ik Arjan beter gaan leren kennen. Arjan bleek een fijne keel te zijn. Een stukje ouder dan mij en uit een heel ander hout gesneden. Hij was toen 71 jaar en ik 54. En dat bleek later eigenlijk het enige écht grote verschil. In vergelijking met de rest konden Arjan en ik samen toch van een hoop gemeenschappelijke onderwerpen genieten en onze belangstelling kwam vaker overeen dan ik aanvankelijk gedacht had. Ik kon het wel vinden met deze man uit Oranjedorp. Bij ons vertrek uit het Beatrixoord liet Arjan mij weten mij te komen opzoeken in Leeuwarden. Nou zijn dit uitspraken die daar schering en inslag zijn maar meestal blijft het bij zo’n uitspraak alleen. Een jaar na mijn vertrek, belde Arjan op een gegeven moment op. Hij wilde langskomen. Een afspraak werd gemaakt maar dat ging niet door. En zo kwam dan toch het moment dat Arjan naar Leeuwarden kwam rijden vanuit het Drentse dorpje waar hij woont. Het was ontzettend leuk hem weer te zien en te spreken. Ook Anna kwam op een gegeven moment boven nadat ze aan het schilderen was geweest in haar atelier. Met z’n drieën hebben we heerlijk gekletst en Arjan had wat persoonlijke verhalen vanuit zijn directe gezinsomgeving met pijn en verdriet tegenover geluk en voorspoed als hoofdingrediënten. Verhalen waarin ook de dood een grote rol speelt maar uiteindelijk verhalen waar je vrolijk van kunt worden. Al die verhalen kwamen bij elkaar in een zowel happy als pijnlijk einde. Ook hier lag weer een keus en gedrieën kozen we voor de happy ending. Fijne kerel die Arjan. Ik hoop hem zeker nog een keer te treffen.

21 april 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Keuzes

  1. Sam zegt:

    Weer mooi geschreven Hans. En inderdaad een eerste indruk zegt niet altijd alles! 🙂

    Groetjes aan Anna!

    xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s