Homme, een hele goede reis

Na een hele slechte dag is het nu, begin van de avond, nog steeds niet om over naar huis te schrijven. Wel ben ik wat minder benauwd en ondanks dat het verschil met de rest van de dag niet bijster groot is, voelt het toch aanzienlijk anders voor mij. Mijn klachten ten gevolge van de COPD blijven verergeren.

Zojuist is Anna’s oudste zus Siety met haar man Jan vertrokken. Ze zagen er moe uit en dat zijn ze ook. Samen met de rest van de kinderen en kleinkinderen, hebben ze de afgelopen weken gewaakt bij en gezorgd voor hun stervende vader (Homme Wolthuizen) en pake. Elkaar aflossend was er voortdurend iemand aanwezig in Gorredyk waar Homme met zijn vrouw Sietske sinds enige jaren een appartement hadden. Ik heb daar bewondering voor en vooral ook veel waardering. Waar zie je dat nog dat de kinderen en kleinkinderen uiteindelijk hun eigen leven een beetje op de rem zetten om hun stervende vader/pake of moeder/beppe te verzorgen en vierentwintig uur per dag te begeleiden. Ik doe mijn pet daarvoor af en buig diep voor hen. Mijn bewondering en respect hebben ze verdiend.

Anna’s vader was natuurlijk ook mijn schoonvader. Nadat mijn beide ouders vertrokken waren, heb ik altijd het idee gehad nog een beetje een papa en mama te hebben. Nu ook mijn schoonvader overleden is, heb ik alleen nog maar een beetje een mama.

Na de drukke periode van verzorging, begeleiding en waken, volgt nu een nieuwe drukke periode. De nieuwe drukte is wat beter te plannen maar daarmee wordt de drukte voorlopig nog niet minder. Van alles moet er geregeld worden voor de begrafenis om alles op maandag a.s. klaar te hebben. Zelf hoef ik bijna niks te doen. Ik zou graag willen hoor, maar het is wel bekend dat ik daar niet de puf voor heb. Het is al een hele verzoeking maandag bij de herdenking en begrafenis aanwezig te zijn. Ik wíl aanwezig zijn, ik móet aanwezig zijn. Het enige wat ik regelen moet is een cameraman die een verslag komt filmen van de herdenking en teraardebestelling. Dat is mij gevraagd en dat is wel het minste wat ik kan doen. O, wat zou ik graag meer doen. Zou ik de puf hebben dan had ik nog wel wat leuke ideeën voor de herdenking. Hoewel, ik denk dat het druk wordt met voordrachten e.d. dus het zal er om spannen of er tijd genoeg is om iedereen zijn of haar zegje te laten doen.

Homme Wolthuizen, Kerst ’11. ©2011 Jan Feijen

Anna’s vader was een zorgzaam man. Toen hij begon te dementeren en wist dat zijn vaderlijke zorgzaamheid naar de achtergrond zou verdwijnen, heeft hij mij nadrukkelijk op het hart gedrukt goed voor zijn dochter te zorgen. Ik kon toen nog staan en lopen. Hij kon toen ook niet vermoeden dat ik zo verschrikkelijk zou aftakelen dat ik bijna niks meer voor zijn dochter kan doen. Hooguit kan ik er mentaal zijn voor haar. Fysiek kan ik helemaal niks meer voor haar doen. En dat vind ik echt heel erg. Want niet alleen Anna’s vader was een zorgzaam man, ook ik ben een zorgzaam man. Vooral waar het mijn geliefden en dierbaren betreft. Waar ik kan, zal ik zorgen. Hulp bieden, bijstaan en er voor hen zijn die daar behoefte aan hebben. Anna’s vader en mijn schoonvader, Homme Wolthuizen, is op 1 mei rond 2.00 uur op vijfentachtigjarige leeftijd aan zijn laatste reis begonnen. Van hieruit wens ik Homme een hele goede reis.

2 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Homme, een hele goede reis

  1. Ans Fidder zegt:

    Beste Hans en Anna,
    Bij deze mijn condeolances. Veel sterkte toegewenst met dit verlies.
    Ans.

  2. anne zegt:

    ook van mij veel sterkte….. warme groet,
    anne

  3. Marjolein Passchier zegt:

    Wat een verdrietig bericht.
    Wat zijn onze kleine levens toch van vluchtige droomstof…

    Sterkte voor jullie allemaal.

  4. Gerda zegt:

    Uren dagen maanden jaren vliegen als een schaduw heen.

    Anna en Hans ik wens jullie voor de komende tijd heel veel sterkte toe.
    Laifs.

  5. jet zegt:

    Hans en Anna heel veel kracht en sterkte gewenst .
    Jet

  6. nel tromp zegt:

    Wat kan er in korte tijd veel gebeuren, mijn condeolances, wat een verdriet moeten jullie meemaken……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s