Dodenherdenking; we staan erbij en kijken ernaar

Dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte.

Dodenherdenking betekent bij ons ’s avonds traditioneel kijken naar de bijeenkomst op de Waalsdorpervlakte. Allebei zijn wij om acht uur stil en onze gedachten gaan dan ieder zijns weegs. In mijn hoofd zweven dan vele namen en gezichten rond van geliefden en dierbaren die ik in mijn leven verloren ben. Om er maar even een paar de revue te laten passeren: Betsy – met wie ik jaren in Leeuwarden heb samengewoond en die op veel te jonge leeftijd aan een hersentumor overleden is, Jennifer – mijn dochter die in het Academisch Ziekenhuis te Groningen op 18 jarige leeftijd overleden is, Jan – mijn zwager die m’n oudste zus jong weduwe maakte ten gevolge van longkanker, Lotte en Hans – mijn ouders die eigenlijk ook te jong zijn gestorven, Pierre – een vriend in Leeuwarden en Henk – een goede vriend uit Delfzijl. En zeer recent natuurlijk, Hubert – overbuurman die leed aan A.L.S. en Homme, mijn zorgzame schoonvader. Tussen al deze bekenden gingen mijn snelle gedachten ook nog uit naar de vele slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en, niet in de laatste plaats, naar de zinloze slachtoffers van het grove geweld van deze tijd. Het gemak waarmee mensen, complete gezinnen zelfs, uitgemoord worden om maar aan de macht te kunnen blijven, blijft mij verbazen. Het lijkt wel alsof dit soort kwalijke praktijken steeds normaler worden, alsof ze steeds meer geaccepteerd worden. Werkelijk niet te geloven. Wanneer gaan de ogen van de wereld open? Wanneer wordt dit alles een halt toegeroepen? We staan erbij en kijken ernaar.

Libië

Dodenherdenking. Een respectvolle aangelegenheid die alle inhoud verliest als je bedenkt hoe er vandaag omgesprongen wordt met geweld tegen de menselijkheid. Vandaag betuigen we ons respect voor de oorlogsslachtoffers en morgen kijken we naar het journaal met koffie en gebak, om te zien hoe weer vele mensen de dood gevonden hebben in hun strijd tegen machtsmisbruikende leiders die geen afstand van hun macht willen doen. Ik noem bijvoorbeeld Syrië, Egypte, Israel, Libië en meer landen in het Midden Oosten. En niet alleen in het Midden Oosten. Op vele plaatsen in de wereld lijkt het steeds normaler te worden je macht zeker te stellen door misbruik van dit soort kwalijke praktijken. Het respect voor de mens is ver te zoeken. “Schuldig aan het kwaad in de wereld zijn niet alleen de kwaden die het uitvoeren. Even schuldig zijn de goeden die zich afwenden om maar niet te hoeven ingrijpen.” We staan erbij en kijken ernaar.

Ben je aan het stappen op een donderdagavond in de binnenstad. Zie je op straat een stel mafketels die een meisje pakken om met hun dronken koppen over haar heen te pissen. Verschillende omstanders zien de bui al hangen en laten het angstige kind aan hun lot over. Snel doorlopen, we hebben niks gezien. Op afstand zie je anderen twijfelen, hun pas vertragen. Ingrijpen of toch maar niet? Er ontstaat enige discussie en passen worden opnieuw versneld. En dan ineens.. stappen er een paar op de dronken gasten af om het meisje te hulp te schieten. Woorden, een schreeuw, een paar gerichte klappen en dan…, in een flits… zakt één van de toegesnelde hulpgevers door z’n knieën. Beide handen drukt hij op z’n buik maar dat kan niet voorkomen dat bloed tussen zijn vingers doorsijpelt. Bloed, veel bloed. Teveel bloed? Velen staan erbij en kijken ernaar. Zien hoe de dronken gasten zich uit de voeten kunnen maken. Waarom heeft nog niemand een ambulance gebeld? Gerochel…,  gereutel. Bloed komt nu ook uit de mond van het slachtoffer op de grond. Het meisje is weer gaan staan. Ze huilt. Het slachtoffer met beide handen op zijn buik gedrukt zal nooit meer huilen. De druk op zijn buik word minder; de kracht vloeit uit z’n handen. Zijn ademhaling, eerst nog schokkerig, zal weldra stoppen. Een arts, om het tijdstip van overlijden vast te stellen, is niet aanwezig. En rondom het tafereel? We staan erbij en kijken ernaar.

5 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Dodenherdenking; we staan erbij en kijken ernaar

  1. Margo zegt:

    Mooie beschouwing Hans. Niet te lang stilstaan bij alle lamzakken in de wereld, des te meer bij de pareltjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s