Naar de toekomst kijken tussen hoop en vrees

In een neerwaartse spiraal verkeren als chronisch zieke, is nooit leuk. Helemaal met longemfyseem in de laatste fase. Het eind van die fase is namelijk de onvermijdelijke dood. En laten we eerlijk zijn. Wie zit daar nou op te wachten? Liever niet, maar leven moet dan wel kunnen.
De afgelopen periode bevond ik me duidelijk in zo’n neerwaartse spiraal. Het ging maar slechter en slechter. Zo af en toe iets minder slecht maar de lijn was duidelijk een neerwaartse. Mijn gedachten gingen alweer richting levensbeëindiging om groot lijden te voorkomen. En dan zo ineens is daar weer wat verbetering. Waar dat eindigt, weet ik natuurlijk niet maar er zit weer wat vooruitgang in. Het ziet er zo gunstig uit dat ik zelfs ga voor een andere rolstoel. De rolstoel die ik gebruik, is een afdankertje van Anna. Een duwrolstoel met hoepels. Eigenlijk is ‘ie te klein. Ik zit een beetje klem tussen de zijkanten van de zitting en dat doet zeer. Nou niet bepaald een rolstoel om blij van te worden. Nu ben ik bezig een andere rolstoel te krijgen omdat ik denk er nog wel een poos plezier van te hebben. De stoel hier links, is de stoel die ik hebben wil. In diezelfde kleuren.

Schrijven over mijzelf, over hoe het met mij gaat, is best lastig. Nou is COPD nooit een stabiele ziekte maar het verloop bij mij is wel heel grillig. Geen pijl op de trekken en het gaat van zweven op het randje van de dood tot ‘alles weer aankunnen’. Voor de lezer is dat heel verwarrend en dat merk ik ook wel aan de reacties. De lezer weet ook niet meer hoe het nou met mij gaat. Dat is ook de reden waarom ik zo vaak zeg dat er geen pijl op te trekken is. En om dat weer extra duidelijk te maken illustreer ik dat dan weer met bijvoorbeeld de jojo en de wipkip. Maar het blijft verwarrend. Een optie is om niet meer te schrijven over hoe het met mij gaat. Ondanks dat hiermee een stuk verwarring zal verdwijnen, geloof ik niet dat de lezer dit wenselijk vind. Liever wil deze toch weten hoe het mij vergaat.

Ja, en dat is nu juist het heikele punt. Hoe vergaat het mij nou werkelijk? Wie het weet, mag het zeggen. Zelfs voor mij is het verwarrend en moeilijk. Ook ik word soms heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Ik zit op de wipkip en kan niet afstijgen. Ik wip me een slag in de rondte en de verwarring wordt er niet minder van. Waar gaat het heen? Waar zal die stomme kip stil houden? Het is niet eens duidelijk welke route die kip neemt, laat staan dat duidelijk is wat de bestemming van die wipperdewipkip is. Onduidelijkheid en verwarring alom. Naar de toekomst kijken tussen hoop en vrees.

14 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Naar de toekomst kijken tussen hoop en vrees

  1. anne zegt:

    een tijd geleden, hans.
    dus dit keer: ‘geen bericht/goed bericht’?

    in ieder geval zie je het weer even zitten en dat is mooi.
    hoop verloren-alles verloren.

    gek he?
    hoe ouder je wordt, des te meer waarheid er in die oude spreuken lijkt te zitten;-))
    mijn moeder gebruikte dagelijks en ik zuchtte daarbij.
    nu deel ik ze zelf rond;-))

    ik hoop dat je snel die stoel krijgt!!

    groet,
    anne
    p.s. voel je nooit verplicht om te schrijven, want dat doe je grotendeels voor jezelf!

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ anne

      Strooi jij maar lekker van die gedateerde spreuken in het rond. Mijn zegen heb je hoor. Of er nou werkelijk waarheid in die oude spreekwoorden en gezegden zit, weet ik niet maar het klinkt altijd wel leuk. O ja, ik beloof plechtig niet zo kinderachtig te zuchten zoals jij vroeger wel deed. 🙂

      Verplicht om te schrijven, voel ik me bijna nooit. Heel soms toch wel een beetje. Gek is dat, hè? Ik voel me dan een beetje verplicht naar mijn lezersschare. Onzin, natuurlijk maar zo is het nou eenmaal wél.

      Met jou hoop ik die stoel inderdaad snel te krijgen. Waar ik nu in rol , is echt niet fijn meer. Het wordt hoogtijd voor fatsoenlijk materiaal op wieltjes. Maar je weet hoe dat gaat. Kan nog wel even duren voor ik bevrijd word uit die stoel waarin ik shokking klem zit.

      Groet,
      Hans

  2. johnny zegt:

    hee Hans zit er ook een turbo op? 😉 leek me wel cool,mischien een elektrische kar?,zou ik persoonlijk voor gaan ,maar wie ben ik.haha
    groeten Johnny&Diny
    ps fijn om weer wat te horen

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ johnny

      Een elektrische kar heb ik toch al? Mijn scootmobiel. Die is sneller dan de meeste rolstoelen en rijdt ook nog eens zeer comfortabel. Nee, ik heb een goede keus gemaakt.
      Gaat helemaal goed komen, zo. Met die rolstoel, hè!

  3. janny chatrer zegt:

    janny ,ik ga voor een permobiel, een electr. rolstoel hij heeft 6 wielen
    voor en achter zwenkwielen en onder het zitgedeelte 2 grote wielen
    heeft een hele kleine draai,en weinig ruimte nodig is voor binnen en buiten.
    lijkt me ook wel wat voor jou.

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ janny

      Ik ken die zeswielers. Anna heeft al vijf jaar zo’n rolstoel met zes wielen. Ideaal. Snel ook. Die van Anna rijdt 14 km/uur. Die van haar is een Quickie Groove. Een systeem wat je voortdurend kunt ombouwen naar behoefte. Natuurlijk heeft die van haar alle elektrisch verstelbare opties zoals hoog/laag, kantel, beensteun en rugleuning. Van het begin af waren zowel Anna als ik helemaal weg van die rolstoel. Daarvoor had ze een Permobiel.
      Zelf wil ik geen elektrische rolstoel. Ja, tenzij het echt niet anders kan. Als ik een elektrische rolstoel neem, moet ik mijn scootmobiel inleveren en die wil ik nog niet kwijt. Ook bij ons in huis is het niet handig om met twee grote stoelen te rijden. De Quickie Helium die ik nu krijg is zeer compact.

  4. Ed zegt:

    Ja Hans, toen ik die kekke rolstoel zag dacht ik meteen, war haal jij de lucht vandaan om daar dan mee vooruit te komen ? ik zou dan meer denken aan een elektrische.
    Hoop dat je je goede gevoel lang vasthoud.
    gr
    @

  5. Gerda zegt:

    Toch de ventieltjes en de Broccolikiemen?, je weet maar nooit he?
    Maar fijn dat je op het moment positief stabiel bent Hans, houden zo!!

    Laifs.

  6. Je blog klinkt opgewekt en dat is goed om te lezen. Nu weet ik weer hoe het met je gaat…..

  7. janny chatrer zegt:

    als ik wat dubbel schrijf 2 of 3 keer komt dat van de morfine sorry hans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s