Mijn leven wat steeds kleiner wordt

Huismus. Foto ©Gerard Kornelis

Het geluid van de vogels buiten, klinkt zeer rustgevend in de woonkamer. Muziek staat even niet aan. De muziek komt van buiten en wordt zo af en toe overstemd door het geluid van de scholeksters op het platte dak van de basisschool aan de achterkant van ons huis. Scholeksters zorgen op veel plaatsen voor ‘overlast’ met hun gegil en het slaan tegen ruiten met hun snavels. Wat doen die scholeksters dan en waarom? Hier op het platte dak van de basisschool staat een koepel met vensters om licht binnen te laten. Als die scholeksters langs die ramen lopen, zien ze zichzelf spiegelen in die ramen. Voor hen lijkt het alsof er scholeksters aan de andere kant van de ramen zitten. Vanuit territoriumdrift proberen ze die scholeksters te verjagen en ze gaan dus veel geluid maken en met hun snavels tegen de ramen slaan. De scholeksters verdwijnen echter niet. Het spektakel houdt dus lang aan. Gillende scholeksters die tegen de ramen slaan met hun snavels, is het gevolg. Overlast dus. Nu is het geval dat scholeksters beschermd zijn. Overlastbestrijding is een moeilijk ding dus, in deze. Zelf heb ik geen last van die beestjes dus ze doen maar.

Dit blog zou niet over scholeksters gaan. Een onzinnig uitstapje dus. waar dit blog dan wel over moet gaan, weet ik ook nog niet maar ik begon over het mooie geluid van de vogels. De scholeksters zijn weer stil dus de vogelgeluiden hebben weer de overhand. Heerlijk. Zo rustgevend. De geluiden, samen met de zon en de warmte, geven mij toch het gevoel van echt voorjaar. Omdat ik vandaag ook wel weer wat lucht lijk te hebben, is het plan om vanmiddag naar buiten te gaan. Ik ga zo nog even liggen, daarna eten en dan naar buiten. Mijn stroler heb ik al gevuld met vloeibaar zuurstof, ik zit in de kleren en ben er dus bijna klaar voor. Mijn reisdoel wordt Albert Heijn en daarna nog even een beetje toeren. Niet te laat terug i.v.m. de te verwachten buien en ander weersongemak.

Mogelijk dat ik later nog wat schrijf. Je weet immers maar nooit wat er gebeurt tijdens zo’n uitje. Misschien beleef ik wel dingen die zeer de moeite waard zijn om te delen met jullie. Mocht dat zo zijn, dan ben ik de laatste die dit voor mezelf houden zal. Jullie deelgenoot maken van spannende gebeurtenissen, zal als eerste in mij opkomen. Ik koester jullie namelijk. Ik koester mijn lezers. Jullie zijn deels mijn leven. Mijn leven wat steeds minder als zodanig gekwalificeerd mag worden. Mijn leven wat steeds kleiner wordt.

18 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Mijn leven wat steeds kleiner wordt

  1. Sandra zegt:

    Ik koester jou ook Hans. Hoop dat je ’n fijn uitstapje hebt vanmiddag. En wij chronisch zieken kijken heel anders tegen het leven aan als de gezonden.

  2. Gerda zegt:

    Hou dat koesteren maar zo lang mogelijk vast…. En Hans, net als wat Sandra zegt.. jij wordt net zo gekoesterd

  3. kluanne zegt:

    Ik heb je gelezen dus daarom een paar mooie plaatjes van het stukje Groningen waar je zo van houdt. http://kluanne.wordpress.com/2012/01/

    Een groet vanuit het Hoogeland..

  4. Margo zegt:

    Heb je nog wat beleefd?
    Wanneer komt je nieuwe rolstoel?

  5. Ladybaloe zegt:

    Steeds na het lezen van je blog “schaam” ik me een beetje. Loop ik nu moeilijk te doen. Koester de dingen die je hebt en zeker de kleine. Bedankt hans voor deze wijze les

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s