De ene dag benauwd, de andere naar buiten

O. wat was ik eergisteren benauwd. Niet normaal gewoon. Ook voor Anna was het heel duidelijk dat ik het zwaar had. Erg zwaar. Voor haar is dat net zo moeilijk als voor mij. Zij moet namelijk machteloos toekijken hoe ik vecht voor een beetje lucht. Vecht voor mijn leven. Om toch te kunnen slapen, heb ik de armen van Morpheus opgezocht. Zonder die armen was het nooit gelukt te gaan slapen. Gisteren werd ik redelijk wakker maar na de middag zakte het weer in elkaar als een kaartenhuis. Benauwd. En zo ging ik ook afgelopen nacht weer in. Het is duidelijk afgaand tij.

Vandaag echter, ben ik best wel weer goed wakker geworden. Vanmorgen heb ik al van alles gedaan. Wassen, tandenpoetsen, neus spoelen en scheren. Dingen die anders altijd met de nodige moeite en tussenstops gaan, kon ik nu vrij gemakkelijk uitvoeren. Longemfyseem is toch een ziekte waar geen touw aan vast te knopen is. Ik kan er zelf geen enkele hoogte van krijgen. Wat maakt nou die enorme verschillen? Niemand die het zeggen kan.

Zometeen ga ik me verder aankleden, tankje met vloeibare zuurstof vullen en, jawel, de deur uit. De zon schijnt hier volop en ik moet het gewoon doen. Naar buiten is lekker en een beetje beweging kan echt geen kwaad. Bij inspanning ventileren mijn longen veel beter dan wanneer ik maar de hele tijd op bed lig. Ik weet wel dat als elke beweging een inspanning is waarvan ik benauwd word, er geen andere keus is dan liggen maar nu heb ik een keus. En nu maak ik de juiste keus en wacht niet op bijvoorbeeld het middageten. Eten kan ik ook op een later tijdstip wel doen. Hup de deur uit, beetje bewegen. Dat is veel belangrijker.

En of het vandaag nou goed gaat of niet, de illusie dat het beter wordt, heb ik al lang niet meer. Met ups en downs zit ik duidelijk in een neerwaartse spiraal. Het wordt slechter en slechter. Wanneer het eindigt, is niet te voorspellen. Ook heb ik geen idee wanneer het zo zwaar wordt dat ik zelf niet meer wil. Soms denk ik dat het zover is maar dan trekt het toch weer voldoende bij om maar weer door te gaan. Gaandeweg grenzen verleggend, ga ik zeker niet zover dat ik moet lijden terwijl Anna machteloos toekijkt hoe ik lijd. Voor ons beiden is dat werkelijk verschrikkelijk. Gaan we niet doen, dus. Wat we wel gaan doen is genieten van de betere momenten. De betere momenten zoals vandaag. Mijn COPD laat mij vandaag even met rust. Gunt mij een vrije dag. Althans, ik hoop dat het een vrije dag wordt en niet een dagdeel want dan is het dalijk weer over. Over? Ik wil nog naar buiten…! Want ja, zo gaat het. De ene dag benauwd, de andere naar buiten.

21 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De ene dag benauwd, de andere naar buiten

  1. nel tromp zegt:

    Hoe herkenbaar allemaal word er eng van, ik was gisteren ook zo benauwd maar heb al weer 2 weken een execerbatie, weer opgelopen in het ziekenhuis, vandaag gaat het hier iets beter en ik hoop bij jou ook en hoop dat je nog even naar buiten bent geweest. Maar het blijf een drama, mankeer van alles maar blijf dat COPD een ramp vinden, wat moet jij dan wel niet, heb respect voor jullie beiden.
    Vr,groeten
    Nel.

  2. zwanie zegt:

    Begrijp volledig wat jullie bedoelen mijn man heeft copd en soms staat hij op het punt om het op te geven en dan begint hij zich weer iets beter te voelen en maakt hij weer wat plannetjes wat hij toch nog even kan doen hij wil morgen middag even naar buiten als zn lichaam het toe laat ik hoop het.

  3. Margo zegt:

    Las op twitter dat je erop uit bent geweest! Lekker hoor, hoop dat er nog vele uitjes zullen volgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s