Beatrixoord afdeling C minder goed dan ze zelf beweren?

Net als mij, gaat het ook met een aantal mij bekende lotgenoten niet goed vanwege COPD klachten. Benauwd, kortademig en in afwachting van behandeling. Eén van hen is zelfs geadviseerd opnieuw naar het Beatrixoord te gaan. Iets wat voor mij echt een gepasseerd station is. Althans, met de ervaringen die ik daar opgedaan heb, moet ik er momenteel niet aan denken nog een keer geconfronteerd te worden met de situatie op afdeling C van het Beatrixoord in Haren. Een kleine groep verpleegkundigen, drukt een te grote stempel op afdeling C. Ik denk dat er leidinggevenden op afdeling C moeten komen die de ogen open hebben i.p.v. gemakzuchtig achterover te leunen en alles voor zoete koek te slikken wat de kleine groep verpleegkundigen te melden heeft. Het beleid om onvoorwaardelijk achter het personeel te staan, gaat echt ten koste van vele patiënten die op afdeling C verblijven. De meeste van die patiënten houden hun mond. Ze zijn afhankelijk en durven hun ongenoegen niet naar het personeel te uiten. Onderling wordt dit ongenoegen wel geuit maar hun zwijgen tegenover de leidinggevenden zorgt ervoor dat de afdeling zichzelf kan blijven prijzen waar het werk levert wat vaak om te huilen is. Mocht ik ooit nog eens in het Beatrixoord op de longafdeling C terecht komen, dan weet ik nu al dat ik in de problemen kom. Ik kan niet tegen onrecht en ik kan er helemaal niet tegen als er op een slechte manier gewerkt wordt. Ook kan ik mijn kritiek dan niet onder stoelen of banken steken en kritiek wordt op afdeling C van het Beatrixoord niet gewaardeerd.

Bovenstaande is dubbel. Enerzijds zou ik nooit meer terug willen. Anderzijds zou ik terug moeten om te kijken wat ik eraan kan doen. Want voor mij staat één ding vast, verandering daar is welkom. Welkom voor de patiënten die daar verblijven en waarvan de meesten alles maar gelaten over zich heen laten komen. Er moet echt iets aan de houding van een deel van het personeel op afdeling C van het Beatrixoord veranderen. Namen kan ik hier niet noemen maar een ieder weet voor zich dat ze soms anders rapporteren dan in werkelijkheid voorgevallen is. Ieder weet voor zich wanneer er niet vanuit de eigen professie wordt gehandeld en/of gepraat dan de eigen, verpleegkundige professie. Sommigen willen nog wel eens op de stoel van de longarts gaan zitten. Of op de stoel van de fysiotherapeut. En dan wordt het ook nog gepresteerd  om dingen te zeggen die haaks staan op uitspraken van de betreffende discipline. Hoe ver kun je gaan?

Anderzijds is terugkeer naar het Beatrixoord voor mij een gepasseerd station vanwege de opbrengst. De vorige keer heeft het mij nauwelijks verbetering opgeleverd. En dat lag niet aan de fysiotherapie want die vind ik wél helemaal goed. En de fysiotherapie vond dat ik hard werkte, gretig was en ondanks alles, toch vooruitgang geboekt heb. Ik moet hun gelijk erkennen. Aan de fysiotherapie heeft het niet gelegen. Aan mij heeft het ook niet gelegen. De omstandigheden waren gewoon van het begin af aan niet optimaal. Alles wat fout kon gaan, ging ook fout. Toeval? Nee, lijkt me niet hoor. Als afdeling C de kwaliteiten had van de fysiotherapie, dan mochten ze van mij pretenderen de beste longrevalidatie van Nederland te zijn. Ik had dan graag opnieuw willen revalideren, enige maanden geleden. De kwaliteit van de fysiotherapie wordt nu in mijn gehele waardering voor de interne longrevalidatie, enorm naar beneden gehaald door afdeling C. Jammer is dat want het zou zoveel beter kunnen. Helaas wordt niet geluisterd naar de kritiek. Ook wordt niet gekeken naar naar de mogelijkheden. De oogkleppen blijven lekker op, tot groot genoegen van een groepje personeelsleden van afdeling C. Kop in het zand steken en gewoon zo doorgaan, is het parool.
Opnieuw revalideren in het Beatrixoord zal voor mij nu, zo mogelijk, nog minder opleveren. Mijn longen zijn zo slecht dat er geen verbetering meer uit te halen is. Zeker niet met de stress van verblijf op afdeling C daarbij. En al zou er weer een beetje verbetering haalbaar zijn met de fantastische fysiotherapie, ik zal nooit meer terugkeren naar het Beatrixoord. Niet alleen vanwege mijn slechte longen maar vooral ook omdat het Beatrixoord, en dan met name afdeling C, veel minder goed is dan ze zelf beweren.

23 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Geplaatst in Laatste gevecht | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Genieten met COPD

Als je COPD hebt, kun je nou niet direct zeggen dat het genieten geblazen is. Om te genieten zijn er andere dingen nodig dan COPD. Wat wel kan is ondanks COPD toch zo af en toe wat genieten. Niet van de COPD maar van de kleine dingen die het leven, ook met COPD, toch nog te bieden heeft. Je moet dan wel met iets minder tevreden kunnen zijn. Of gewoon de schoonheid in de kleine dingen kunnen zien.

Zelf heb ik een ernstige vorm van longemfyseem en ben sinds een aantal jaren erg slecht. Ik kan heel weinig zonder benauwd te worden. Beweging valt mij vaak in de categorie inspanning. Soms word ik al benauwd als ik een hap eten wegwerk. Alle spieren gebruiken zuurstof en zodra er spieren in mijn lichaam actie moeten leveren, en ik heb een slechte dag, dan gaat het al mis. Ook typen hoort bij de acties die benauwdheid en kortademigheid kunnen uitlokken. Nu gaat het wel weer even, anders kon ik nu ook niet schrijven.

Ondanks dat mijn betere dagen of dagdelen steeds minder frequent voorkomen, ervoer ik gisteren weer een betere dag. Omdat die dag samen ging met mooi weer, ben ik naar buiten gegaan. En dat was dus genieten. Genieten van de zon, het voorjaar, de mooie kleuren en luchten, genieten van de rijwind door mijn kortgeknipte haren en genieten van het buiten zijn. (Ja, mijn haar is kort geknipt door een kapster die bij mij thuis is geweest. Een kapster uit de Oekarïne. Helemaal goed. De kapster en mijn nieuwe kapsel. Nee, geen foto.)

Genieten dus. Genieten met COPD. En mijn COPD is niet misselijk, al zeg ik het zelf. COPD Gold IV maar dat slaat nergens meer op. Toen ik nog een stuk beter was, had ik ook al Gold IV. Als dat Gold-systeem goed uitgewerkt zou zijn, had ik nu inmiddels Gold VIII gehad. Minimaal! Er wordt dan ook hard gewerkt aan een nieuw beoordelingssysteem want met de Gold-schaal kunnen de longartsen niet meer uit de voeten. Maar daar gaat dit blog niet over.
Genieten. Een ieder geniet van verschillende dingen. Gezonde mensen hebben vaak wat grotere wensen. Als ik beter zou zijn, genoot ik nu van zeilen of kanoën door Nationaal Park De Alde Feanen  rondom Eernewoude. De natuur is daar echt geweldig en rond deze tijd heel erg mooi. Nu rijd ik op de scootmobiel langs verwilderde weilanden aan de rand van de stad. Is wel even wat anders maar wensen worden aangepast naar gelang de situatie het toelaat. Verder geniet ik van vogelgeluiden, zo af en toe overstemd door een grote metalen vogel waarvan een groep op de vliegbasis in Leeuwarden leeft leeft. F16’s worden die genoemd en het zijn vogels met een enorme bak herrie waar ik niet van geniet. Van de vogelgeluiden geniet ik het meest ’s morgens vroeg. Rustig luisteren naar de vogels terwijl ik wakker word met een lekkere koffie. Gelukkig nestelen veel vogels in Aldlân Oost waar enorm veel groen is in de vorm van hoge bomen en grote struiken. Trekvogels doen de wijk ook vaak aan in voor- en najaar. De Froskepôle is hier slechts een steenworp verwijderd dus ook de aanzuigende werking van daar heeft z’n uitwerking op het vogelbestand in Aldlân Oost.

Ondanks dat ik zo verschrikkelijk kortademig en benauwd ben, zijn er toch zo af en toe momenten dat ik net iets meer ruimte heb. Net voldoende ruimte om rustig voorbereidingen te treffen om naar buiten te gaan. Ik moet dat dan ook doen. Ik vind dat ik moet genieten van het moment en dan het liefst zoveel mogelijk. Over mijn grenzen gaan, hoort daar niet bij. Genieten met gezond verstand, dus. Iedereen met COPD raad ik dit aan. Geniet als het kán. Geniet zoláng het nog kan. Genieten met COPD.

22 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Geplaatst in Laatste gevecht | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 reacties

De ene dag benauwd, de andere naar buiten

O. wat was ik eergisteren benauwd. Niet normaal gewoon. Ook voor Anna was het heel duidelijk dat ik het zwaar had. Erg zwaar. Voor haar is dat net zo moeilijk als voor mij. Zij moet namelijk machteloos toekijken hoe ik vecht voor een beetje lucht. Vecht voor mijn leven. Om toch te kunnen slapen, heb ik de armen van Morpheus opgezocht. Zonder die armen was het nooit gelukt te gaan slapen. Gisteren werd ik redelijk wakker maar na de middag zakte het weer in elkaar als een kaartenhuis. Benauwd. En zo ging ik ook afgelopen nacht weer in. Het is duidelijk afgaand tij.

Vandaag echter, ben ik best wel weer goed wakker geworden. Vanmorgen heb ik al van alles gedaan. Wassen, tandenpoetsen, neus spoelen en scheren. Dingen die anders altijd met de nodige moeite en tussenstops gaan, kon ik nu vrij gemakkelijk uitvoeren. Longemfyseem is toch een ziekte waar geen touw aan vast te knopen is. Ik kan er zelf geen enkele hoogte van krijgen. Wat maakt nou die enorme verschillen? Niemand die het zeggen kan.

Zometeen ga ik me verder aankleden, tankje met vloeibare zuurstof vullen en, jawel, de deur uit. De zon schijnt hier volop en ik moet het gewoon doen. Naar buiten is lekker en een beetje beweging kan echt geen kwaad. Bij inspanning ventileren mijn longen veel beter dan wanneer ik maar de hele tijd op bed lig. Ik weet wel dat als elke beweging een inspanning is waarvan ik benauwd word, er geen andere keus is dan liggen maar nu heb ik een keus. En nu maak ik de juiste keus en wacht niet op bijvoorbeeld het middageten. Eten kan ik ook op een later tijdstip wel doen. Hup de deur uit, beetje bewegen. Dat is veel belangrijker.

En of het vandaag nou goed gaat of niet, de illusie dat het beter wordt, heb ik al lang niet meer. Met ups en downs zit ik duidelijk in een neerwaartse spiraal. Het wordt slechter en slechter. Wanneer het eindigt, is niet te voorspellen. Ook heb ik geen idee wanneer het zo zwaar wordt dat ik zelf niet meer wil. Soms denk ik dat het zover is maar dan trekt het toch weer voldoende bij om maar weer door te gaan. Gaandeweg grenzen verleggend, ga ik zeker niet zover dat ik moet lijden terwijl Anna machteloos toekijkt hoe ik lijd. Voor ons beiden is dat werkelijk verschrikkelijk. Gaan we niet doen, dus. Wat we wel gaan doen is genieten van de betere momenten. De betere momenten zoals vandaag. Mijn COPD laat mij vandaag even met rust. Gunt mij een vrije dag. Althans, ik hoop dat het een vrije dag wordt en niet een dagdeel want dan is het dalijk weer over. Over? Ik wil nog naar buiten…! Want ja, zo gaat het. De ene dag benauwd, de andere naar buiten.

21 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Geplaatst in Laatste gevecht | Tags: , , , , , , , | 3 reacties

Mijn leven wat steeds kleiner wordt

Huismus. Foto ©Gerard Kornelis

Het geluid van de vogels buiten, klinkt zeer rustgevend in de woonkamer. Muziek staat even niet aan. De muziek komt van buiten en wordt zo af en toe overstemd door het geluid van de scholeksters op het platte dak van de basisschool aan de achterkant van ons huis. Scholeksters zorgen op veel plaatsen voor ‘overlast’ met hun gegil en het slaan tegen ruiten met hun snavels. Wat doen die scholeksters dan en waarom? Hier op het platte dak van de basisschool staat een koepel met vensters om licht binnen te laten. Als die scholeksters langs die ramen lopen, zien ze zichzelf spiegelen in die ramen. Voor hen lijkt het alsof er scholeksters aan de andere kant van de ramen zitten. Vanuit territoriumdrift proberen ze die scholeksters te verjagen en ze gaan dus veel geluid maken en met hun snavels tegen de ramen slaan. De scholeksters verdwijnen echter niet. Het spektakel houdt dus lang aan. Gillende scholeksters die tegen de ramen slaan met hun snavels, is het gevolg. Overlast dus. Nu is het geval dat scholeksters beschermd zijn. Overlastbestrijding is een moeilijk ding dus, in deze. Zelf heb ik geen last van die beestjes dus ze doen maar.

Dit blog zou niet over scholeksters gaan. Een onzinnig uitstapje dus. waar dit blog dan wel over moet gaan, weet ik ook nog niet maar ik begon over het mooie geluid van de vogels. De scholeksters zijn weer stil dus de vogelgeluiden hebben weer de overhand. Heerlijk. Zo rustgevend. De geluiden, samen met de zon en de warmte, geven mij toch het gevoel van echt voorjaar. Omdat ik vandaag ook wel weer wat lucht lijk te hebben, is het plan om vanmiddag naar buiten te gaan. Ik ga zo nog even liggen, daarna eten en dan naar buiten. Mijn stroler heb ik al gevuld met vloeibaar zuurstof, ik zit in de kleren en ben er dus bijna klaar voor. Mijn reisdoel wordt Albert Heijn en daarna nog even een beetje toeren. Niet te laat terug i.v.m. de te verwachten buien en ander weersongemak.

Mogelijk dat ik later nog wat schrijf. Je weet immers maar nooit wat er gebeurt tijdens zo’n uitje. Misschien beleef ik wel dingen die zeer de moeite waard zijn om te delen met jullie. Mocht dat zo zijn, dan ben ik de laatste die dit voor mezelf houden zal. Jullie deelgenoot maken van spannende gebeurtenissen, zal als eerste in mij opkomen. Ik koester jullie namelijk. Ik koester mijn lezers. Jullie zijn deels mijn leven. Mijn leven wat steeds minder als zodanig gekwalificeerd mag worden. Mijn leven wat steeds kleiner wordt.

18 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Geplaatst in Laatste gevecht | Tags: , , , , , , | 5 reacties

Houder voor mobiele telefoon belangrijke optie?

Quickie Groove MWD

Toe aan een goede rolstoel. Al veel te lang heb ik dat voor me uitgeschoven met als gevolg dat ik nu alweer een tijd klem zit in de, voor mij te kleine, duwrolstoel van Anna. Zelf heeft zij een uiterst comfortabele elektrisch Quickie Groove Midwheeldrive (MWD) met zes wielen waarvan de grootste, middelste wielen de aandrijving verzorgen. Op de plaats draaien om de as, dus. Uiterst wendbaar en met een minimale draaicirkel. Snelheid 14 km/uur en dat is voor een elektrische rolstoel behoorlijk snel. Sneller heb ik ze nog nooit gezien. Onthouden dus, voor als je een elektrische rolstoel nodig hebt. De Quickie Groove Midwheeldrive. Een rolstoel uit het topsegment. Tja, voor dat geld koop je ook een hele fijne middenklasse auto maar daar heb je niks aan als je een elektrische rolstoel nodig hebt. Anna heeft veel meer aan een comfortabele, elektrische rolstoel met alle leverbare opties. Met een auto kan zij niks. Zeker niet binnen.

Quickie Argon

Zelf hoef ik geen elektrische rolstoel. Het zou me wel een hoop energie besparen maar er zijn redenen om voor een handbewogen hoepelrolstoel te kiezen. De eerste reden is het kleine appartement. Anna heeft een compacte rolstoel maar desondanks is die niet heel klein. Kies ik nu voor net zo’n rolstoel, dan wordt het echt een stoelendans bij ons in huis. “Ga jij naar links, dan ga ik eerst een stukje achteruit en dan naar rechts.” Een lekker klein, compact en zeer wendbaar stoeltje is mij zeer welkom. De keus valt dan al snel op een handbewogen hoepelrolstoel. Daarin heb je de variaties vouwrolstoelen en vastframe rolstoelen. De vastframe rolstoelen zijn veel sneller en wendbaarder vanwege hun stijfheid. Mijn keus vast dus op het laatste type rolstoel. Na selectie blijven er drie over om uit te kiezen. Twee van het merk Quickie, de Argon en de Helium en één van het merk Küshall uit de K-series de G3. Een vastframe Küshall heeft Anna in het verleden al gehad en dat was een hele fijne rolstoel waar ik zel veel in gereden heb. Just for fun. Ik was toen nog kerngezond en gebruikte hem als bureaustoel bij een heel breed bureau. Ik rolde ermee van Mac naar Mac. Supersnel en wendbaar als een vis in het water.

Küshall K-series G3

Een juiste keus maken valt of staat met diverse criteria die je voor jezelf vast moet stellen. Ontwerp, mogelijkheid voor opties en comfort. Als we het over ontwerp hebben, gaat mijn keus uit naar de Helium. Dat vind ik persoonlijk de mooiste rolstoel. Ook de mogelijkheid voor opties is het beste bij de Helium. Qua comfort scoren zowel de Helium als de G3 beide erg goed. Ze zijn snel, wenbaar en licht. Mogelijk scoort de Helium net iets beter. Al met al dus een voorsprong voor de Helium. De Argon van Quickie valt eigenlijk gelijk al af. Blijven er nog twee over. Twee rolstoelen van verschillende merken. Twee aansprekende merken. De Küshall herinner ik mij nog uit het verleden en die heeft destijds indruk gemaakt. Een onuitwisbare indruk, zelfs.

Quickie Helium

De Quickie Helium is een geheel nieuw ontwerp. Van verschillende mensen heb ik al lovende verhalen over de Helium te horen gekregen. Verhalen die mij zo over de streep zouden kunnen trekken. Eerder al schreef ik over de Helium. Pas als ik er in gezeten en ermee gereden heb, kan ik meer zeggen over die stoel maar dat geldt natuurlijk voor alle drie modellen. Binnenkort komt een leverancier thuis met twee stoelen waaruit ik wil kiezen. Dat worden dan de Helium en de G3. De Argon valt af, denk ik. In prijs verschillen de drie niet veel van elkaar. Opgetuigd met opties kosten ze alle drie rond de tweeënhalf duizend euro. Dat zal de keus dus niet beïnvloeden. Morgen nog maar eens de catalogus van beide stoelen er op naslaan om  goed te kijken hoe het met de opties zit. Een koelemmer voor de champagne, bijvoorbeeld. Waar kan ik die plaatsen? Dat zijn natuurlijk wel belangrijke accessoires. En hoe belangrijk is een houder voor de mobiele telefoon?

16 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Geplaatst in Laatste gevecht | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Hellup

Hellup! Hoe kan dit? Waarom denkt toch iedereen dat het goed gaat met mij. Ik probeer toch duidelijk te zijn. Mijn klachten ten gevolge van COPD gaan op en neer. Tegenwoordig heb ik meer slechte dagen dan goede dagen. De algemene tendens is dat de slechte dagen, afgewisseld door nog een spaarzame goede dagdelen, zich in een neerwaartse spiraal naar beneden bewegen. Het gaat dus steeds slechter. Niks stabiel. Was het maar eens stabiel. Er is gewoon geen pijl op te trekken.

Mensen, het gaat niet goed. Het wordt steeds slechter. Als ik dan eens een goede moment op een dag heb, betekent dat niet dat het ineens goed met mij gaat. Was het maar waar! Wishful thinking, noemen ze dat. Ik wou dat wishful thinking dusdanig manipulatief was dat de werkelijkheid er door beïnvloed werd. In mijn geval laat mijn longemfyseem me behoorlijk in de steek. De klachten stapelen zich op en uiten zich brutaal en overrompelend. Geen kruid tegen gewassen. En geen pijl op te trekken. Maar alsjeblieft, ga me nou niet vertellen dat het zo goed gaat met mij. Er is maar één die voelt hoe het met mij gaat en dat ben ik. En ik begrijp niet hoe men er steeds bijkomt dát het zo goed gaat met mij of dat mijn COPD zich stabiel houdt. Hellup!

15 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Geplaatst in Laatste gevecht | Tags: , , , , , , , , , , , , | 7 reacties

IJs plus Leeuwarden is La Venezia

IJs. Met ijs ben ik groot geworden. Vanaf het moment dat ik een peutertje was, en in Vlaardingen woonde, had mijn opa een Italiaanse salon in Schiedam op het Broersvest. Het was een mooie, klassiek ingerichte salon met veel licht, chroom en glas. Je kon er koffie drinken met diverse lekkernijen erbij. Je kon er lunchen en… je kon er ambachtelijk bereid ijs kopen in diverse variaties als coupes, sorbets, hoorntjes en wafels. Wat is dat dan, ambachtelijk bereid ijs? In ieder geval is dat elke dag vers gemaakt en komt het niet uit een fabriek. Mijn opa bereidde het ijs zelf. Hij maakt het ijs met melk via de warme methode en met vers, gepureerd fruit.
’s Morgens vroeg ging hij naar de veiling om fruit te kopen. Afhankelijk van wat hij daar krijgen kon, werden de smaken van die dag bepaald. Chocoladeijs had hij altijd en vanilleijs natuurlijk. Als hij terug kwam van de veiling, werd het fruit gepureerd en de melk gekookt. Nadat dit mengsel gemixt was, ging het de vriezer in om uiteindelijk tot overheerlijk ijs bereid te worden. Het ijs kwam in grote, ronde roestvrijstalen bakken naar beneden en werd dan overgeschept in bakken voor de vitrine. De grote bakken hadden altijd restanten en de kleinsten, waaronder ik, werden in zo’n bak gezet en dan mochten we die helemaal leeg eten, likken, met handen en voeten of hoe wij dat maar wilden. Een feest moet dat geweest zijn. Oude foto’s getuigen van dit feest en ik kan me er alles bij voorstellen. IJs is altijd mijn lekkernij geweest en gebleven. En dan niet zomaar ijs, nee, alleen ambachtelijk bereid ijs met melk. IJs zoals La Venezia dat bereidt in Leeuwarden.

La Venezia zit in de binnenstad. Voor mij nou niet direct een plek die makkelijk bereikbaar is. Het is dan ook lang geleden dat ik ijs van La Venezia geproefd heb. Ik kan ook niet steeds iemand vragen ijs voor mij te gaan halen tot uit onverwachte hoek een dergelijk aanbod kwam. Nu krijg ik eens per maand een voorraadje ijs naar keuze in een hoeveelheid die ik zelf bestel. Mijn eerste bestelling is 2 liter ijs en dan maar eens kijken wat ik daarmee doe. Of dat toereikend is voor een maand, teveel of te weinig. Of het nu teveel of te weinig is, smaken zal het zeker. Het ijs van La Venezia is het enige ijs wat van mij het predikaat ijs krijgt.

En zo krijgt zelfs een chronisch zieke, die bijna alle mobiliteit verloren is, zijn leven langzaamaan weer op de rails. Gewoon doorgaan. Met bij de pakken neerzitten, is nog nooit iemand verder gekomen. Optimisme en ondernemingsdrang helpen mij keer op keer verder. Klagen mag ook. Als ik maar niet in geklaag en gehuil blijf hangen. “Kop der veur”, zeggen ze in Groningen, waar ik opgegroeid ben, maar ook de Friezen houden wel van dat idee. Doorzetten is het parool.
Misschien wordt doorzetten wel weer makkelijker naarmate mijn leven weer wat op de rails komt, zolang ik tijd van leven heb. Ondanks dat ik het zwaar heb, zijn er nog genoeg momenten waarop ik het naar mijn zin heb. En dat zijn de momenten waar ik het voor doe. Eén van die momenten is ijs. IJsmomenten veraangenamen mijn leven aanzienlijk en dan vooral, ijs plus Leeuwarden is La Venezia.

15 mei 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Geplaatst in Laatste gevecht | Tags: , , , , , , , , , , | 7 reacties