Het leven gaat door

Is dat zo? Gaat het leven wel door? Ach, het leven zal inderdaad wel doorgaan maar hoe zit dat met mijn leven? Mijn leven is zo ontzettend klein geworden dat van doorgaan nog maar nauwelijks sprake is. Mijn leven staat momenteel behoorlijk stil. En weten we niet allen dat stilstand achteruitgang is? Precies! Dat is exact hoe het voelt en momenteel zelfs een beetje is. Achteruitgang. Mijn leven staat in z’n achteruit.

Wat is er aan de hand? Wat gebeurt er allemaal? Toen ik na de Mexicaanse griep vanuit het Medisch Centrum Leeuwarden weer terug ging naar het Beatrixoord in Haren, leek het aanvankelijk zo goed te gaan. Ik begon weer te lopen. Tijdens de fysiotherapie boekte ik dagelijks vooruitgang op de fiets. Niet alleen fietste ik elke dag weer een beetje langer, ook fietste ik elke dag een stukje zwaarder. Mijn saturatie wist ik tijdens deze krachtinspanningen ruim boven de negentig procent te houden. Soms zelfs drie- of vierennegentig procent aan het einde van de sessie. Zowel Henry, de fysiotherapeut, als ikzelf waren verbaasd en aangenaam verrast. Met het lopen verraste ik vriend en vijand op de afdeling. Er waren verpleegkundigen die zelfs dachten dat ik lui was maar niets is minder waar. Ik wilde zo graag maar conditioneel was ik er gewoon nog niet aan toe. En dan uitgerekend na de Mexicaanse griep, kwam ik terug als herboren. Vele anderen waren juist zo diep weggezakt na die Mexicaanse griep. De twee slechtsten van de afdeling hadden ogenschijnlijk de Mexicaanse griep het best doorstaan. Zowel Ed als ik keerden beter terug uit het ziekenhuis dan we er in gegaan waren. We voelden ons beter dan we ons lange tijd hadden gevoeld.

Hoe het nu met Ed gaat, weet ik niet. Over mezelf kan ik zeggen dat het niet goed gaat. Henry, de fysiothrapeut in het Beatrixoord waar ik veel mee te maken had, merkte voor mijn vertrek al op dat het minder goed ging. Ook hem verbaasde dat want hij had de vooruitgang met eigen ogen gezien.
Het gaat nog steeds niet goed met mij. Gelukkig heeft de ingezette trend zich niet voortgezet in hetzelfde tempo maar een langzame achteruitgang is wel merkbaar. Vanmorgen werd ik zelfs wakker met een saturatie van eenentachtig procent. Veel te laag natuurlijk en het kostte me dan ook veel moeite om niet naar de zuurstofslang te grijpen. Ook het verhogen van de dosering prednisolon heb ik met moeite weten te weerstaan. Immers, het lichaam moet het zelf doen. Medicatie belemmert de ontwikkeling van spierweefsel en groeiend spierweefsel is de basis van een geslaagde revalidatie.

Met veel geduld heb ik vanmorgen mijn saturatie weer weten op te krikken met diverse ademhalingstechnieken en doelbewust ademen. Eenvoudig was dat niet en het heeft bijna drie kwartier geduurd voor mijn saturatie weer boven de negentig procent was. De rest van de dag is zwaar geweest. De hele dag ben ik bezig geweest met ademhalen. Bewust ademhalen om maar voldoende zuurstof naar de organen in mijn lichaam te transporteren. Om van de spieren maar te zwijgen. Iedere keer als ik die nodig had, voelde ik dat ze te weinig zuurstof kregen.

Morgen eerst Romke, mijn huisarts, vragen of hij langs wil komen. Graag wil ik zijn opinie horen. Ook wil ik met hem praten over mijn gevecht om voldoende lucht te krijgen. Hij weet dat zodra mijn leven alleen nog maar bestaat uit een gevecht om voldoende lucht te krijgen, het einde voor mij aanstaande is. Vaak hebben we het daar al over gehad en Romke is bereid mij te helpen op het moment dat ik die hulp hard nodig heb. Zo ver is het nu nog niet. Ik heb vaker met dit bijltje gehakt en steeds kwamen er weer lichtpuntjes. Ook nu zie ik de situatie nog niet als uitzichtloos. Ik heb goede hoop dat dit van voorbijgaande aard is. Mijn leven gaat voorlopig nog wel even door.

Ongeduldig wacht ik op mijn terugkeer naar het Beatrixoord om daadwerkelijk aan mijn longrevalidatieprogramma te kunnen beginnen. Revalideren met als doel mijn steeds kleiner wordende leven weer ietwat te vergroten. Winst boeken waar winst te boeken valt. Er voor de volle honderd procent ingaan. Gemotiveerd en gretig werken aan vooruitgang. Ik wil en ik zal.

En wat er ook gebeurt, het leven gaat door. Of dat nu op mìjn of op hèt leven slaat, weet ik zo één, twee, drie ook niet. Maar zelfs als mijn leven niet doorgaat kan ik toch wat over hèt leven zeggen. Hoe dan ook, het leven gaat door.

20 maart 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Het leven gaat door

  1. Beste Hans. Tijdens mijn verblijf in een ziekenhuis, heb ik bij een nachtelijk bedlampje het volgende op papier gezet. Onder de indruk van je epistel, meen ik je dit niet te moeten onthouden.
    Ieder leven eindigt.
    Ons leven
    Mijn leven.
    Ons beider leven.
    Samen geboren worden
    …….ieder voor zich
    Samen jong en verliefd,
    Samen heel jong .
    En heel verliefd!
    Samen plannen,
    Samen bouwen.
    Samen trouw…en blijven.
    Samen kinderen,
    Samen huilen
    Samen zorgen,
    Samen twisten,
    Samen lachen.
    Samen door dik en dun,
    Samen voor vier streven.
    Samen achter blijven,
    Samen lang genieten,
    Samen afbouwen,
    Samen 80++worden,
    En nog langer afbouwen.
    Samen sterven….
    Samen……..ieder voor zich.

    sept.2007. ( in onze trouwringen staat 12-10-1946)

    Wens je sterkte en veel moed om door te gaan. Wim.

  2. johnny de looff zegt:

    hee, Hans kreeg je blog binnen en las dat het niet zo lekker gaat,balen,Ja het leven gaat door maar je wil er toch zoveel mogelijk uithalen!
    Van de kleine dingen genieten,je niet haasten,en elke dag opnieuw,Je heb nu een slechte dag maar dat gaat vast en zeker weer beter gaandeweg.
    Onze zoon is van het weekend met zijn vriendin langsgeweest voor de 85e verjaardag van Diny haar vader,Joop zijn zoon was er ook met zijn vriendin en we hebben een feestje gevierd,was helemaal top ,catering enz booze en heb plenty pics gemaakt,gewoon met de camera op de foon, de hele fam bij elkaar dus dat was top,en dat gaan we elk jaar doen nu.
    Weet ff niks meer te melden dus ga stoppen ,laat de moed niet zakken en we spreken elkaar gauw.
    groet van Diny,John&jacky

    • oogwerkdotnl zegt:

      @johnny de looff
      Vandaag gaathet gelukkig weer wat beter. Vanmorgen bij het opstaan had ik weer meer lucht en minder pijn. De huisarts is langs geweest vanmiddag en ook hij vond dat ik beter was dan de laatste keren dat hij me gezien heeft. Niet dat ik de moed had opgegeven maar er is nu weer meer en vernieuwde moed om verder te gaan.

  3. Ans Fidder zegt:

    Beste Hans, Je laatste 2 blogs zijn nogal verschillend. Ik denk dat het fijn is om thuis te zijn, maar ook dat je graag snel aan de revalidatie begint. Ik weet uit ervaring hoe een mens daar van opknapt. Alle artsen doen het weer anders: met “sporten” gebruik ik zuurstof om beter te kunnen oefenen met mijn spieren…
    Groeten, sterkte enz. Ans.

    • oogwerkdotnl zegt:

      @Ans Fidder
      Ja, ik ben zeer gretig waar het mijn revalidatie betreft. Natuurlijk wil ik graag een paar stappen voorwaarts maken. De eerste tijd in Haren lukte het maar niet om voldoende lucht te hebben voor de training. Lopen ging helemaal niet en fietsen was een probleem. De dagen na de Mexicaanse griep ging het ineens onverwacht goed. Lopen, fietsen en fysiotherapie gingen wonderbaarlijk goed. Daarna kwam weer een iets mindere tijd met gisteren als dieptepunt. Vandaag weer een stuk beter en ik hoop die trend vast te houden. Iedere dag een stukje beter. Dat is waar ik voor ga.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s